Floor Faber Beeld Getty Images
Floor FaberBeeld Getty Images

PREMIUM

Floor Faber #72: ‘Ik glimlach vriendelijk naar Lizzy, maar ze doet alsof ze me niet ziet’

Mijn hond Fred ziet eruit als een teddybeer en heeft ook dat karakter. Hij denkt dat iedereen lief en aardig is en met hem wil knuffelen.

Donderdag

Nu drentelt hij met opgeheven staart af op een groepje jongens in hoodies, met baseballpetjes op en trainingsbroeken aan dat zo te zien met vuurwerk bezig is.

Nee toch! Onmiddellijk zie ik voor me hoe ze een vuurwerkbom naar Fred gooien, hij met vier poten tegelijk van de grond komt, neerstort, en vervolgens jankend naar huis rent. Loopt hij daarbij niet onder een auto, dan houdt hij er wel een trauma aan over waardoor we voortaan elke oud en nieuw op een vuurwerkvrij bungalowpark moeten doorbrengen.

‘Fred hier!’ Ik probeer vrolijk in plaats van paniekerig te klinken, want anders komt hij zeker niet. Maar hij luistert niet en loopt kwispelstaartend op de jongens af. Zo snel mogelijk been ik ernaartoe. ‘Dat is mijn hond!’ roep ik.

Een van de jongens buigt zich naar Fred toe en geeft hem iets te eten– een rotje! Ik ren naar het groepje en maak snel mijn hond vast. De jongen zegt: ‘Leuke hond heeft u, hij mag toch wel een stukje hamburger?’ Fred kijkt verliefd naar hem op. ‘Mijn zusje wil ook zo graag een hond, maar mijn ouders zijn allergisch.’

‘Ik heb een hamster,’ zegt een van de jongens. En dan heb ik met het groepje zomaar een heel leuk gesprek over guppen, papegaaien en waarom het zielig is om een konijn in z’n eentje te houden. Het enige wat jammer is dat me zo overduidelijk ‘u’ noemen, of ik van voor de oerknal ben.

Vrijdag

Het trouwzaaltje van het stadhuis is versierd met kersttakken, lichtjes en glitter ballen, door de speakers klinkt een romantische Frank Sinatra-song. Vooraan in de zaal wacht Tijmen nerveus drentelend op Larissa. Blijkbaar moet ook de ambtenarij bezuinigen op energie want ik zit te rillen in mijn chique jurkje en thermopanty die lang niet zo goed warm houdt als beloofd. Naast me zit Kevin in een pak waarin hij er waanzinnig lekker uitziet.

Waar blijft Larissa nou? Op mijn telefoon zie ik dat ze al bijna vijf minuten te laat is. ‘Misschien heeft ze zich bedacht,’ fluistert Kevin.

‘Natuurlijk niet.’ Er is vast iets met plassen en corrigerend ondergoed, maar dat ga ik hem niet vertellen. En dan loopt ze de zaal in aan de hand van haar vader. Iedereen draait zijn hoofd om haar goed te kunnen zien. Ze heeft een schitterende ijsblauwe jurk aan, een hand ligt beschermend op haar forse buik.

‘Als de vliezen maar niet breken,’ fluistert Kevin, en ik geef hem een por. Ik wil niet dat hij dit ontroerende moment verpest met flauwe grappen. Tijmen heeft tranen in zijn ogen, en zijn zoon geeft hem een zakdoek aan. Dat vind ik zo aandoenlijk dat ook mijn ogen beginnen te prikken. Snel wegslikken, straks zie ik eruit als een panda.

Larissa gaat naast Tijmen zitten en dan begint de trouwambtenaar zijn verhaal. Hij vertelt hoe ze elkaar hebben ontmoet, betrekt de kinderen erbij, maakt een grapje, en dan is het moment om ja te zeggen en elkaar te kussen.

‘Ah,’ zucht ik ontroerd en Kevin knijpt in mijn hand. Vervolgens vraagt de ambtenaar of de getuigen naar voren willen komen. Ik strijk mijn jurk glad en loop naar de tafel waarop de huwelijksakte ligt.

Als ik heb getekend, kijk ik de zaal in en valt mijn oog op Lizzy. Ik glimlach vriendelijk naar haar, maar ze doet of ze me niet ziet. Best knap, aangezien ik op een podium sta. Ik spreek haar straks wel over die rare vrijgezellenavond. Nu nog even moed verzamelen.

Redactie FlairGetty Images

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden