artikelbeeld Column EVA Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column EVABeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Eva: ‘Wil ik kinderen omdat ik ze wil of omdat ik denk dat ik ze moet willen?’

Wil ik kinderen omdat ik ze wil of wil ik kinderen omdat ik denk dat ik ze moet willen? Die vraag houdt me de laatste tijd steeds meer bezig. “Ik wilde al moeder worden sinds ik kind was,” hoor ik vriendinnen zeggen. Ja, ik ook, denk ik dan. Betekent dat dat ik ook zo’n oermoederinstinct heb waar ik iets mee moet? Waarop ik kan vertrouwen?

Wist ik echt al wat moederschap inhield toen ik met een Baby Born het huis doorzeulde? Een pop die nooit huilde, nooit poepte, me nooit uit mijn slaap hield, me niet vroeg mijn vrijheid om te ruilen voor verantwoordelijkheden. Kun je echt op die impuls vertrouwen?

Later in mijn leven kriebelde het wel, hoor. Toen Instagram opkwam en mijn tijdlijn bomvol baby’s van influencers zat. Mijn beste vriendinnen en ik spraken ooit af om over tien jaar – in september 2025 als we alle drie 28 zouden zijn – zwanger te worden. (Ja, dat leek ons haalbaar toen we als achttienjarigen beschonken op een feesteiland droomden over onze toekomst. De mogelijke praktijk, tegenvallers en fertiliteitstrajecten daargelaten.)

We droomden vooral over drie buiken, drie zomerbaby’s, drie beste vrienden net als wij, die samen opgroeiden. Het leven op rolletjes en volgens de tijdlijn van de vruchtbare vrouw. Zoals het hoort.Nog twee jaar en ik bevind me in dat magische 2025 waarin die droom werkelijkheid zou moeten worden. Maar nu al denk ik: o no, please no. Niet nu al. Niet straks.

Überhaupt niet? Wil ik bij nader inzien toch geen kinderen? Ach, jawel, toch? Het komt vast. Als ik ouder ben, mijn carrière op de rit heb, en een koophuis (if ever), die studieschuld niet meer zichtbaar is in de achteruitkijkspiegel en ik afsteven op een volwassen toekomst waar de behoefte om op donderdag onverwacht door te zakken, om te reizen, om te werken in Parijs, om na een kantoordag tóch nog een etentje mee te pakken en om op zondagochtend asociaal lang uit te slapen weg is. Dan wil ik het toch vast wel?

Ik krijg de vraag maar niet beantwoord. Misschien is het ook onmogelijk om dat nu al voor mezelf te bepalen. Ik ben 25, leave me alone! Maar om me heen zie ik de eerste zwangerschapsberichten al en hoor ik vriendinnen van mijn leeftijd dromen van het ouderschap.

Ik zei het al eens eerder: de biologische klok laat zich niet emanciperen. Dus allemaal leuk en aardig, mijn vrijgevochten carrièreplannen en onafhankelijkheidsprincipes, maar het voelt alsof ik ook snel mijn keuze moet maken als ik ooit bij de moederclub wil horen. Want dat wil ik wel. Ergens. Zeker over een paar jaar. Dan wil ik het echt. Toch? Of denk ik dat omdat het hoort?

Deze column van Eva komt uit Flair 2-2023. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Eva BredaDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden