artikelbeeld Column EVA Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column EVABeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Eva: ‘Wie had ik kunnen zijn, als ik andere keuzes had gemaakt?’

Soms voel ik het trekken, onder mijn huid: het gemis van alle levens die ik had kunnen leiden als ik andere keuzes had gemaakt, maar die ik niet leid. Mijn alternatieve realiteit.

Ik werd Eva Breda, de vrouw die ’s ochtends voor haar werk als journalist een kop thee drinkt aan een kabbelende Amstel, om toch wat natuur in dat stadse leven te verweven. Ik werd gelukkig, dat ook. Maar wie had Eva Breda kunnen worden met andere keuzes?

Deed ik dan nu als bioloog in Lapland onder de groene zweem van het Noorderlicht onderzoek naar het slaapritme van nachtdieren binnen de poolcirkel? Waande ik me dagelijks in koraalriffen ver van hier? Runde ik een slechtlopend restaurant in een buitenwijk van Houston? Of had ik dan toch die grote droom nageleefd: eentje die zich afspeelt binnen de NASA en buiten de dampkring?

Is het rouw, om iets te missen wat je nooit had? Om afscheid te nemen van alle levenslopen, ervaringen, ‘ikken’ die nooit waren en ook nooit zullen zijn? Is het gek om jezelf te missen zoals je nooit bent geweest? Ik ben gelukkig. Met mijn liefdes, mijn leven, mijn stad en mijn toekomstplannen daarbuiten. Maar soms voel ik het trekken. Als minuscule staalsplinters onder mijn huid die worden aangetrokken door honderden magneten over heel de wereld: een voor elk leven dat ik had kunnen leiden.

En soms trekt het harder: als mijn stad in de winter voelt als een koud blok beton. Als ik een zich opstapelende was moet wegwerken. Als deadlines naderen. Er zijn films die ik niet durf te kijken. Films over onbewoonde eilanden en ruimtevaart, over leven in de natuur en alleen op de wereld zijn. Ik kijk ze bewust niet, uit angst dat die magneten sterker worden, me meesleuren in mijn fantasie en me doen besluiten toch Eva Breda achter me te laten en op het spoor van een parallel leven te stappen. Wil ik dat? Zou ik dat kunnen?

Natuurlijk romantiseer ik alles wat ik nu niet heb. Ook binnen de poolcirkel moet je de was doen. Ook astronauten hebben deadlines. Maar wat is een zinvol leven zonder dromen? Mijn eeuwige ruzie tussen reikhalzen en ratio laat me ook bewust kijken naar wat ik wel heb. Dus voor nu proef ik alleen van andere levens door korte reizen te maken naar plekken waar het voelt alsof ik alleen op de wereld ben. Waar zelfs Eva Breda niet is. Soms kom ik op plekken waar alle magneten weg lijken. Dan voel ik alleen nog het trekken van de zwaartekracht: blijf hier.

Maar ik ga altijd terug naar huis, met liefde. Naar mijn liefdes en mijn geliefde leven. Want ik hou genoeg van wat ik heb. Het ís genoeg. Toch iser altijd de afweging, tussen genoeg en meer. Kies ik ervoor te zoeken naar meer? Of vrees ik de zoektocht zo dat ik genoegen neem met genoeg en altijd zal blijven verlangen, het altijd zal voelen trekken? Is wat ik nu heb niet genoeg, maar meer dan ik ooit zal krijgen? Of is het feit dat ik twijfel, in zichzelf al het antwoord op die vraag?

Deze column van Eva komt uit Flair 50-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Eva BredaDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden