artikelbeeld Column EVA Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column EVABeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Eva: ‘Waarom blijven we onszelf klein maken, terwijl we zo veel bereiken?’

Meisjes met bedrijfjes. Ik ken ze. Genoeg. Ik lees over hen in tijdschriften, hoor over hen van vriendinnetjes. Want vrouwen met een eigen onderneming, worden toch nog vaak omschreven als meisjes met een eigen bedrijfje. Schattig toch, die onnozele zelfstandigheid. Ach, meid.

Wij zijn vrouwen. Maar durf jij het te zeggen? Niets klein meisje, fijn bedrijfje. We willen gezien worden, gehoord. Maar niemand die ons hoort als we ons kleiner maken dan we zijn. Kleiner maken omdat we het niet durven, ruimte innemen. Niet te staan voor wat we van binnen zijn: vrouwen met ambitie. Of zonder, ook goed. Maar wat we wél zijn, is vrouw.

Durf jij het van jezelf te zeggen? Noem je je vriendinnen vrouwen? Of is dat toch ongemakkelijk? Voelt het te volwassen? Voel jij je niet volwassen genoeg om jezelf als volwassene aan te spreken, neer te zetten? Ik ben 25. Ik ben vruchtbaar, ik heb borsten, ik heb een brein dat goed werkt, volgroeid is, sterk. Ben ik nu vrouw? Waarom voel ik me dan niet zo?

Altijd maar dat ellendige impostersyndroom. Altijd maar bang zijn om door de mand te vallen. Om niet te voldoen. Straks hebben ze door dat ik niets kan. Dat ik veel minder ben dan mijn cv, mijn uiterlijk, mijn leeftijd doet vermoeden. We twijfelen nooit of anderen om ons heen volwaardig mens, vrouw of professional zijn. Maar wijzelf twijfelen. Hoor je wel, voldoe je wel, ben je wel?

Waarom blijven we onszelf klein maken, terwijl we zo veel bereiken? En wat zouden we bereiken als we het wel durven: groots praten over onszelf, ruimte innemen – mentaal én fysiek durven zijn. Zoals mannen. Zo veel mannen. Die, zo onderzocht ik, we in de media wél benoemen bij hun functie of achternaam. Waarom is Rutte ‘premier Rutte’, maar Kaag vaak ‘Sigrid Kaag’? Weg functie, hallo voornaam. Stop ermee en noem ons bij wat we zijn: professionals, achternamen, vrouwen. Neem jezelf serieus, schaam je niet, ontken het niet.

Waarom blijven we onszelf klein maken, terwijl we zo veel bereiken? En wat zouden we bereiken als we het wel durven: groots praten over onszelf, ruimte innemen – mentaal én fysiek durven zijn. Zoals mannen. Zo veel mannen. Die, zo onderzocht ik, we in de media wél benoemen bij hun functie of achternaam. Waarom is Rutte ‘premier Rutte’, maar Kaag vaak ‘Sigrid Kaag’? Weg functie, hallo voornaam. Stop ermee en noem ons bij wat we zijn: professionals, achternamen, vrouwen. Neem jezelf serieus, schaam je niet, ontken het niet.

Ik probeer het nu: te spreken over vriendinnen en mezelf als vrouwen. Verkleinwoorden te elimineren, te kiezen voor groot. Het om te zetten: de automatische associatie bij het woord ‘vrouw’ met veertig plus, koophuis en carrière. Want vrouw-zijn is niet iets wat iemand voor jou bepaalt, wat enkel extern bestaat. Vrouw-zijn komt van binnenuit. Dus ik hou van de vrouw in mij, van de vrouwen om me heen, van de krachtige vrouwen met bedrijven, functies, achternamen en ambitie. Of zonder, ook goed. Maar ambieer het alsjeblieft om vrouw te zijn, en niets minder dan dat.

Deze column van Eva komt uit Flair 48-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Eva BredaDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden