artikelbeeld Column EVA Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column EVABeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Eva: ‘Maar wij zwijgen niet meer. Het is tijd om TE SCHREEUWEN’

Lieve jij, ik zie je. Vrouw in huls. Je huid zo schoon, zo strak. Maar het kan nóg strakker, hè? Je wilt het. Soms. Maar het hoeft niet. Je bent mooi zo. Glad, rond, vouwend, vrouwend. Billen trillend op zaterdagavond, gezicht plooiend op zondagochtend.

Jij bent het: de dancing queen, de dame. Je bent het, die huls. Ja, de wereld heeft allang bedacht ‒ bepááld ‒ hoe jij eruit moet zien. Alleen nog conformeren, is wat je moet. Altijd conformeren, wat je doet. Maar ik zie jou, dwars door je huls heen.

Lieve jij, ik hoor je. Je hield je vuist al zo lang omhoog, maar ze wilden niet kijken. Je had een stem, maar nog geen woorden. Maar nu komen ze, nu komen we. We hebben lang gewacht op de barricade, het is tijd om te schreeuwen.

Let op: hier zijn we. Noem ons maar, label ons maar: pittige tantes, toch? Noem ons maar, zeg het maar: mevrouwtje, toch? Generaliseer, denigreer. We zijn lang stil geweest. Maar vanuit onze hulzen incasseerden we, dachten we, wachtten we. Als ze riepen: ‘Hé meisje!’ Als ze zeiden: ‘Je bent te veel.’ Als ze zwegen, terwijl we ze nodig hadden. Maar wij zwijgen niet meer. Het is tijd om te schreeuwen, nu. En ik hoor je, dwars door je huls heen.

Lieve jij, ik voel je. Je onzekerheden. De angst om hem in te nemen: de ruimte die van jou is. Je voelt je altijd te veel en te weinig tegelijk. Dus je onderging. Droeg achternamen die niet van jou zijn, leidde levens die niet van jou zijn, voelde angsten die niet van jou zijn. Ze gaven ze aan je, ongewild. Sleutels tussen vingers, altijd iemand aan de lijn, moeilijk om alleen te zijn.

Ik voel je. Je moeheid. Kom op, duw jezelf maar nog iets verder. Je kunt toch nog wel even? Even helpen, regelen, opdagen. Zorg voor ze. Doe het. Niet voor jezelf. Wees niet egoïstisch, maar wees dáár, alert, klaar. En sta er maar weer. Op die barricade. Om te zeggen hoe het is om vrouw te zijn. Bloot te leggen hoe het is om jou te zijn. Om ze uit te leggen, altijd maar weer uit te leggen. Over je onzekerheden, je angst, je moeheid.

Maar het is klaar. Laat het toe. Wees daar, wees te veel, wees onverschrokken, wees moe. Wij vrouwen mogen dat, ook jij. Ga maar slapen, wij doen vannacht het licht wel uit. En ik voel je, dwars door je huls heen.

Lieve jij, ik ben je. Ik ben die vrouw in huls, hier boven aan de pagina. Strak de lens in kijkend, zachte, schone huid. Een huid in hulzen van foundation en concealer. Pukkels op mijn gezicht in hulzen van foundation en concealer. Het wil eruit. Hard, stulpend, niets vouwend, vrouwend, zacht. Ik wil zijn: te veel, te luid. Niet langer verlegen.

Ik doe het voor jou: rauw. Eerlijk. Dat beloof ik jou. Elke week op deze pagina. Ik ga zijn wat ik nodig heb, als vrouw. Proberen te zijn wat jij nodig hebt, als vrouw. Wat wij vrouwen nodig hebben. We houden van die huls. Die zachte, zelfverzekerde, mooie huls. Dat zijn we. We zijn het echt. Maar we zijn zo veel meer daaronder. Laat jij het zien? Ik toon het jou. Hier. Elke week. Want lieve vrouw, ik ben je. Dwars door je huls heen.

Over Eva

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Deze column van Eva komt uit Flair 45-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Eva BredaDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden