artikelbeeld Column EVA Beeld Dorian Jurne
artikelbeeld Column EVABeeld Dorian Jurne

PREMIUM

Eva: ‘Dat je goed functioneert betekent niet dat het ook goed gáát’

Sterk zijn is een compliment. Wie doorgaat na verlies, rouw, pijn en trauma is een voorbeeld. Wat knap!

En het werkt, voor sommigen: doorgaan, ritme behouden, soms huilen, maar wel dáár zijn, onder de mensen.

Voor mij werkte dat ook: dáár zijn, aan staan. Slapeloze nachten, eindeloze zorgen, maar de volgende dag gewoon weer daar zijn. Aan de deur gebeld, slecht nieuws, kist uitzoeken, maar de dag erna toch weer aan staan. Functioneren om mijn emotionele disfunctioneren te verhullen. Sterk zijn om mijn zwakte te ontkennen. Dáár zijn om maar niet hier te zijn: vanbinnen. Alles is beter dan slachtoffer zijn.

De slachtoffer-rol is een vies woord. Wie medelijden nodig heeft, is sneu in deze wereld. Niet blijven hangen. Gewoon werken, lachen, doen. Niet voelen. Ze noemden me sterk, vonden het knap, zeiden ‘wat fijn dat alles goed gaat’. Maar dat je goed functioneert betekent niet dat het ook goed gáát.

Dat is wat ik vorig jaar ontdekte, toen de buitenkant glad bleef maar ik vanbinnen barstjes begon te voelen en die barstjes begon te bespreken bij een psycholoog. Ik leerde: ritme is iets anders dan rust, hard zijn iets anders dan sterk zijn, overleven iets anders dan verwerken.

Ik voelde: laat mij maar even het slachtoffer zijn. Ik had het nodig: de erkenning dat ik zielig mócht zijn. Dat ik zielig genoeg was om zacht te mogen zijn, moe te zijn, te slapen en te huilen, me ziek te melden, niet op te komen dagen. Zielig genoeg om mezelf te knuffelen in plaats van me een schop onder mijn kont te geven. Om het toe te staan dat ze zeiden hoe erg het was wat er was gebeurd en dat ik dat ook mocht vinden.

En dus zei ik het ineens tegen mijn vriend en beste vriendin. In de zomer, op het strand. Eerst zachtjes, toen luider: ‘Ik denk dat ik medelijden nodig heb.’ Ik wilde niet meer sterk zijn, niet daar zijn en aan staan. Ik wilde me even alleen maar laten vallen en worden gedragen. Hoe onwennig is het om met al je gewicht op een ander te steunen, te verslappen in hun armen? Hoe onwennig voor anderen om iemand te steunen die altijd hard ‘het gaat wel’ riep?

Maar hoe fijn was het ook. Hoeveel ruimte gaf het, om niet daar te zijn, maar hier te zijn: vanbinnen. Om niet te doen, maar te voelen. Ongegêneerd te zwelgen in een bad van zelfmedelijden. Mijn gewicht in warme tranen te laten zakken. Eerst bang om te verdrinken, daarna opgelucht om te merken dat ik ook dan gewoon bleef drijven.

En dat ik lichter werd. Licht genoeg om weer echt aan te kunnen staan en daar te kunnen zijn. Dát is het sterkste wat ik ooit heb gedaan.

Deze column van Eva komt uit Flair 49-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair.

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Eva BredaDorian Jurne

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden