Eva Breda: 'Mijn oude angsten zijn er direct weer' Beeld
Eva Breda: 'Mijn oude angsten zijn er direct weer'

Eva Breda: 'Mijn oude angsten zijn er direct weer'

Net zaten we samen te eten en praatten we over onze dag. Nu is hij sporten en is het alsof er een muur van stilte op het huis is gevallen. Stilte lijkt nog stiller als het na geluid komt. En geluid lijkt luider als het stilte doorbreekt. Ik hoor gekraak in de gang.

Direct zijn ze er weer: mijn oude angsten. Is er een indringer in huis? Ik loop naar de gang, zet alle lichten aan en check de kamers. Ik zie niemand. Met gespitste oren ga ik op bed zitten, luister ik naar alle geluiden in huis.

Sinds kort heb ik een kat, die alle mogelijk verdachte geluiden een tikje minder eng maakt omdat ik mezelf kan aanpraten dat zij het was die het geluid maakte. Anderzijds zorgt het ook voor meer geluid in kamers waar ik niet ben. En op bange momenten, zoals nu, slaat mijn fantasie gemakkelijk op hol.

Mijn angsten

Het is bijna een jaar geleden dat ik mijn therapie afrondde. Dat ik mijn angststoornis aanpakte en voor het eerst in mijn leven alleen thuis durfde te zijn, alleen durfde te slapen en alleen durfde te douchen.

Het is bijna een jaar geleden dat ik alle handvatten kreeg die de angst die ik nu voel weg zouden moeten nemen. En toch is het er weer: mijn hart in mijn keel, mijn oren suizend en kloppend, mijn spieren gespannen, mijn lijf alert. Klaar om weg te rennen of te vechten als die indringer zich laat zien.

Maar hij is er niet, die indringer. Dat weet ik diep vanbinnen echt wel. Waar heb ik anders een jaar lang therapie voor gevolgd? Ik weet dat mijn angsten slechts een fantoombeeld zijn van een verleden, van risico’s die waren maar niet meer zijn. Maar waarom voel ik ze nog? Ik had toch therapie gezocht? Het moest toch nu beter met me gaan? Ik ben toch geen kleuter? Come on, Eva!

Lees ook Eva Breda: ‘Sinds wanneer verdoe je iemands tijd met een gesprek als het niet leidt naar een zoen of slaapkamer?’

Weer overleefd

Ik hoor een sleutel in de voordeur en mijn vriend stapt de gang in. Mijn hart, mijn oren, mijn spieren en mijn lijf zuchten. We hebben het weer overleefd. Even sta ik op het punt om hem te vertellen over mijn ‘domme angsten’ die weer even terug waren. Maar ik doe het niet. Ik weet namelijk dondersgoed wat hij terug gaat zeggen en, zoals dat soms gaat, heb ik geen zin om hem gelijk te geven.

Maar ik weet het: dat ik weer even bang was, betekent niet dat ik terug bij af ben. Therapie gaat met sprongen vooruit en stappen terug. Helen is geen lineair proces. En ik heb het toch maar weer gedaan. Alleen.

Ik draai me om in bed en luister naar het getik van kattenspeeltjes in de gang en het geruis van de douche waar hij onder staat: de enige indringer die me gerust kan stellen.

Eva Breda (25) schrijft, creëert en pluist uit. Ze maakte de podcast Komt een meid bij de psych en probeert het leven, het vrouw-zijn en zichzelf iedere week een stukje meer te ontdekken en ontplooien in haar columns.

Eva Breda

Op alle verhalen van Flair rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@flair.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden