Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Suus Ruis: ‘Een welgemeende verontschuldiging klaart vaak de lucht, niet alleen bij hondenruzies’

Suus Ruis: ‘Een welgemeende verontschuldiging klaart vaak de lucht, niet alleen bij hondenruzies’

Suus Ruis: ‘Een welgemeende verontschuldiging klaart vaak de lucht, niet alleen bij hondenruzies’

Bijna een jaar geleden kreeg ik een pup. Ik heb alleen in mijn kindertijd honden gehad, dus was even vergeten dat je daarmee een parallel universum binnenstapt: dat van de hondenbezitter die geen mogelijkheid onbenut laat om jou de les te lezen. Ik ben al talloze keren aangesproken door mensen die vinden dat ik mijn hond in het bos los moet laten lopen (aan de lijn is zielig). En mensen vinden me maar een zeikerd als ik het niet fijn vind wanneer ze mijn hond ongevraagd een hondensnoepje geven.

Hondenruzies

Wat me echter het meeste is opgevallen in het laatste jaar, is hoe vaak mijn hond (bijna) gebeten wordt door andere honden – ik heb hem talloze keren net op tijd weg kunnen trekken en een paar keer net niet. Eén keer moest ik zelfs naar de dierenarts omdat hij een flinke bloedende snee in zijn oor had. Kan gebeuren natuurlijk, dieren zijn dieren, en als hondeneigenaar heb je dat soort dingen lang niet altijd in de hand.

Maar ik ben nog altijd niet gewend aan de manier waarop andere hondeneigenaren reageren als het gebeurt. Toen met die snee – het gevolg van een gemene hap van een veel grotere, gevaarlijk grommende hond – reageerde de eigenaar in het geheel niet. Hij keek me vanonder zijn wenkbrauwen aan met een blik die iets van ‘eigen schuld’ moest betekenen. Had ik maar niet langs moeten lopen. Een andere keer had mijn pup, die ik nog net op tijd kon wegtrekken uit de kaken van een hazewindhond, ‘het wel een beetje uitgelokt’ volgens de eigenaresse, die dat overigens tegen haar hond zei en niet tegen mij. Had mijn hondje, destijds een maand of zes oud, maar niet zo vrolijk moeten kwispelen. Oké boomer.

Ik kan nog minimaal 15 soortgelijke anekdotes oplepelen, maar de strekking lijkt me duidelijk. Ik moest meteen weer aan al die wonderlijke anekdotes denken toen ik gisteren in de krant las dat in Friesland een rechtszaak was verloren door de eigenaar van een bulterriër die in een losloopgebied een labradoodle had aangevallen. De labradoodle was flink gegrepen, had twee gebroken botten en moest geopereerd worden. Kosten: 2800 euro. De eigenaar van de labradoodle wilde dat verhalen op het baasje van de bulterriër, die dat weigerde en dus een rechtszaak aanspande. Hij achtte niet bewezen dat het zijn hond was die had gebeten. Daarnaast vond hij dat je wist wat het risico was als je je hond in een losloopgebied uitliet.

Lees ook
Suus Ruis: ‘Nikkie de Jager wordt Poolse prostituee genoemd vanwege haar laag make-up, is dat nodig?’

Even denken: als ik mijn hond op dat soort plekken los laat lopen (soms mag hij dat namelijk best), zijn de aanvaardbare risico’s wat mij betreft dat hij met zijn lange teckellijf in een konijnenhol vast blijft zitten of door de koeienstront gaat rollen. Niet dat hij verminkt wordt door een collega. Gelukkig zag de rechter ook dat het verweer niet helemaal redelijk was. Helemaal aangezien meerdere getuigen hadden gezien dat het wel degelijk zijn hond was. Wat ik het meest onbegrijpelijke vind aan dit verhaal, is dat het mij logisch lijkt dat je een aansprakelijkheidsverzekering hebt die dit soort gevallen dekt. Dat kost echt geen drol.

Nee wacht, er is nog één ding wat ik onbegrijpelijker vind: dat mensen geen sorry zeggen als hun hond een andere hond bijt. Een welgemeende verontschuldiging klaart in heel veel gevallen al de lucht. Niet alleen bij hondenruzies trouwens.

Fotografie: Mark Uyl