Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Soms moet je jezelf en je vriendinnen even door de ogen van een ander zien’

Lisanne: ‘Soms moet je jezelf en je vriendinnen even door de ogen van een ander zien’

Lisanne: ‘Soms moet je jezelf en je vriendinnen even door de ogen van een ander zien’

Een festival bestaat, behalve uit muziek, drank, eten en dansen, ook vooral uit wachten. Seconden die wegtikken in het luchtledige en de vaart uit je dag halen. Soms praat je wat, soms staar je naar random mensen die je niet kent, soms drink je terwijl je dorst allang gelest is.

Andermans ogen

Je wacht op een optreden, bij de bar, op je eten, op andermans eten terwijl jouw pizza al koud of op is. Je wacht tot er een dixie vrij is, dan wacht je tot er ergens een dixie vrij is mét wc-papier en zonder pis op de bril, vervolgens moet je wachten tot je vriendinnen van de dixie af zijn.

Op een van die typische momenten van stilstand – we stonden op Best Kept Secret met honderden te wachten op de Amerikaanse rockband The Strokes – kwam er een jongen naar ons toe. Guitig gezicht, leuke uitstraling, geen blad voor de mond. Je zag zo: aardige gast. “Het klinkt misschien heel gek,” zei hij tegen mij en mijn vriendinnen, en het klonk inderdaad gek, want hij vertelde dat hij ons drietjes vanmiddag had bekeken terwijl wij ergens in het zand op een kleedje zaten. “Niet op een voyeuristische manier ofzo, maar gewoon, ik werd vrolijk van jullie.” Waarom, vroegen we. “Omdat jullie zo lief zijn voor elkaar. En zo leuk met elkaar.”

Lees ook
Lisanne: ‘Het voelde alsof ik moest voorkomen. Alsof ik de verdachte was’

Glitters gaan nooit meer weg

Ik probeerde me het moment waar hij het over had voor de geest te halen, de roseetjes bemoeilijkten het enigszins, maar ineens zag ik weer voor me hoe we daar op dat zelf meegebrachte zomerse ananas-kleedje zaten, het moet een beetje in de namiddag zijn geweest, tussen optreden 234 en optreden 235 in. Onze hoofden deinden mee op de muziek die op de achtergrond klonk, we hadden net gegeten, er zaten glitterstickers op onze gezichten, Roos smeerde ook een plakkerig glittergoedje op een random plek op mijn bovenbeen, ‘glitters zijn de pandemie van deze tijd’, tetterde Bianca met een quasi-zuur gezicht, ‘glitters gaan nóóit meer weg.’

Soms, in dat halfuur dat we daar zaten, sprong ik op om een dansje te doen, Roos haalde drinken voor ons, Bianca lag op het kleedje, ik vroeg of ze zich goed voelde, of ze nog een biertje wilde, koffie dan, “zal ik koffie halen, effe als oppepper, we moeten nog de hele avond”, “nee” zei ze, “het is heerlijk zo, in die zon, ik vergeet alles om me heen.”

‘Geef je eraan over’

Ik vergat ook alles om me heen, inclusief het feit dat ik 32 en dus volwassen ben en me daar ook naar diende te gedragen, dus ik vroeg Bianca of ze haar benen omhoog wilde doen. “Vliegtuigje spelen?” We speelden vliegtuigje, ik balanceerde met mijn aangeschoten lijf op haar voeten, poging één strandde, ik veegde haar voetafdrukken van mijn shirtje af, tevergeefs, poging twee dan maar, dat werd een halfbakken poging, ik wankelde in de lucht, ik gil-giechelde geloof ik, Bianca noemde me grijnzend een aansteller, “kom op, geef je eraan over”, Roos maakte een foto, mijn kont stak de lucht in, ze lachte.

Of nou ja, ik weet eigenlijk niet of Roos lachte, of Bianca grijnsde, en of ik gil-giechelde. En ook de jongen die ons uren later pas zou aanspreken, ik denk dat ik hem wel zag, maar ook dat weet ik niet meer zeker. Ik was er wel, in dat moment, maar ik heb het niet opgeslagen, want het was gewoon zo’n ogenschijnlijk leeg afwachtmoment. Maar nu, nu de jongen ons aansprak en vertelde wat hij had gezien, lief en leuk, dat zei hij, we waren lief en leuk, werd ik vervuld met trots. Soms moet je jezelf en je vriendinnen even door de ogen van een ander zien.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (32) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.