Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Suus Ruis > Suus Ruis: ‘De presentator stond op zo’n twintig centimeter afstand in mijn gezicht te schreeuwen dat ik dom was’

Suus Ruis: ‘De presentator stond op zo’n twintig centimeter afstand in mijn gezicht te schreeuwen dat ik dom was’

Suus Ruis: ‘De presentator stond op zo’n twintig centimeter afstand in mijn gezicht te schreeuwen dat ik dom was’

Vanmorgen las ik in een artikel op NU.nl dat geen nieuws meer kijken niet per se helpt tegen een winterdepressie. Volgens een klinisch psycholoog is het beter om weerbaarder te worden dan om je af te sluiten voor vervelende berichten. Weerbaarder. Het woord stuitte me tegen de borst, ik heb het net iets te vaak gehoord de afgelopen dagen.

Weerbaarder

Vooral in comments onder berichten die over de Voice gingen, en vaak niet afkomstig van de meest fijnzinnige commentatoren. ‘Ze waren er altijd zelf bij’. ‘Zíj wilden carrière maken.’ ‘Die meisjes moeten weerbaarder worden’.

Weerbaarder worden is vaak iets wat met het verstrijken van de jaren heel natuurlijk en vanzelf komt. Ikzelf ben in ieder geval stukken weerbaarder dan twintig of vijfentwintig jaar geleden. Maar heel veel weerbaarder wíl ik eigenlijk niet worden. Ik vind ook niet dat dat hoeft of mijn verantwoordelijkheid is, eerlijk gezegd.

Het is ontzettend goed dat er in Nederland een discussie is ontstaan over intimidatie en machtsmisbruik. Het is ook heel goed dat die met name is gericht op seksueel grensoverschrijdend gedrag, want dat lijkt toch wel het meest schadelijk.

Toch denk ik dat we het breder moeten trekken. Want intimidatie op de werkvloer komt naar mijn mening vaker voor dan we denken, en in elke sector. Ik kan uit mijn directe omgeving zo twintig voorbeelden oplepelen.

We kennen ze allemaal wel, de ontploffers. Bullies. Die je als een klein kind op je flikker geven en gaan schreeuwen als je iets fout doet.

Een van mijn eerste baantjes was achter de schermen van een programma dat gedragen werd door een bekende presentator. Toen ik (in zijn ogen, objectief gezien had ik prima gehandeld) iets verkeerds deed, volgde een scheldkanonnade van een minuut of vijf. Hij stond op zo’n twintig centimeter afstand in mijn gezicht te schreeuwen dat ik dom was, nergens goed voor, idioot, debiel, et cetera et cetera.

Bully-gedrag. Ik kan er geen goed Nederlands woord voor verzinnen. Pesten is toch iets anders. Hoe dan ook vind ik dat de tijd van de bullies voorbij is, maar toch kruisen ze nog geregeld mijn pad, en het pad van collega’s en vriendinnen.

Lees ook:
Suus Ruis over schandaal rondom de Voice: ‘De uitdrukking Gooische Matras komt niet uit de lucht vallen’

Het feit dat ik me dat schreeuw-voorval nog zo helder kan herinneren, terwijl het al meer dan 25 jaar geleden is, zegt genoeg over de impact die het op mij had en over de schade die het toebracht. Als een sleutelfiguur tegen je staat te gillen dat je dom bent en niks kunt, is dat namelijk best geloofwaardig. Ik ging de maanden erna met buikpijn naar mijn werk en was als de dood dat het weer zou gebeuren.

Vooral in mijn jaren als twintiger is er veel tegen me gebulderd. Heel soms gebeurt het nog. Schade brengt het niet meer toe, maar buikpijn heb ik nog steeds.

Moet ik weerbaarder worden, zodat ik die buikpijn ook niet meer voel en ik echt mijn schouders kan ophalen? Misschien. Maar misschien moeten de bullies eens normaal gaan doen.

Biootje: Suus Ruis (47) is freelance journalist en moeder van een 14-jarige zoon. Ze vervangt Flair-columnist Hester Zitvast tijdens haar zwangerschapsverlof en zal op deze plek haar mening geven over de actualiteit.

Fotograaf: Mark Uyl