Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Suus Ruis: ‘Het voelt raar om door te leven terwijl helemaal niet zo heel ver weg de wereld in brand staat’

Suus Ruis: ‘Het voelt raar om door te leven terwijl helemaal niet zo heel ver weg de wereld in brand staat’

Suus Ruis: ‘Het voelt raar om door te leven terwijl helemaal niet zo heel ver weg de wereld in brand staat’

Ik ben in de avonduren bezig met een yogaopleiding en leid daarvoor een studiegroepje. Met z’n zessen puffen en kreunen we online tussen onze lessen door over hoe veel en heftig en ingewikkeld het allemaal is. En we oefenen op elkaar in het lesgeven, wat een stukje minder eng is als je het voor vijf man moet doen in plaats van voor veertig. Toen ik eergisteren met een van mijn studiegroepgenoten appte over de invulling van onze bijeenkomst van vanavond, schreef ze: ‘Het voelt bijna raar om het door te laten gaan gezien alles wat er op dit moment aan de hand is in de wereld.’

De wereld staat in brand

Ik schaamde me een beetje, omdat ik in al mijn egoïsme niet eens had overwogen om het te cancelen. Ik, de Nederlandse vrouw met een hobby’tje, kon niet anders dan het met haar eens zijn. Ja, het voelt inderdaad raar om door te leven terwijl helemaal niet zo heel ver weg de wereld in brand staat en gezinnen verscheurd worden omdat een megalomane idioot een oorlog is begonnen.

Ik sta op met die vreselijke situatie en ga ermee naar bed. Tientallen pushberichten verschijnen dagelijks op mijn scherm en bij elke notificatie ervan stokt heel even mijn adem omdat ik vrees dat dit het berichtje wordt wat me vertelt dat Poetin zijn dreigementen over inzet van kernwapens heeft waargemaakt.

Verwerk het op je eigen manier

Maar ondanks die dreiging en al die pushberichten en liveblogs kan ik niet mijn eigen leven on hold zetten. Het voelt weliswaar oppervlakkig en bijna dommig om op Twitter of Facebook oproepen te plaatsen voor artikelen die ik moet schrijven, maar ja, die artikelen moeten wel geschreven worden. De mensen in Oekraïne hebben er geen reet aan als ik mijn werk deze weken laat voor wat het is en mijn yoga studiegroep afzeg.

De opmerking van mijn studiegenoot doet me denken aan de Instagram-post van een Amerikaanse coach met bijna een half miljoen volgers. Zij openbaarde een pissige DM die ze had gekregen van iemand die het schandalig vond dat zij niets had gezegd over Oekraïne, maar wel gewoon haar coachingstrajecten en boek bleef aanprijzen. De influencer-coach was woest over de aantijgingen en liet weten dat ze zich door niemand liet voorschrijven wat ze wel en niet zei over/deed voor Oekraïne en dat ze een business te runnen had. Ik begreep haar wel.

Lees ook
Suus Ruis: ‘Voor de zekerheid ook nog even wachten met het herinvoeren van de typisch Nederlandse 3 zoenen?’

Iedereen gaat op zijn of haar manier om met deze vreselijke oorlog en daarin is weinig goed of fout. Dat je je social media niet gebruikt om je afschuw en zorgen kenbaar te maken maar (nog steeds) alleen voor je werk of gezellige familie- en vriendendingen, is oké. Dat je carnaval bent gaan vieren, is ook oké. Er zijn meer dan genoeg dingen die je kunt doen om iets voor Oekraïne te betekenen, ook al zijn die dingen misschien klein. Bij elkaar opgeteld is het veel en minstens net zo belangrijk als zéggen hoe erg het allemaal is.

Lees alle columns van Suus Ruis nu op Flair.nl. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Mark Uyl