Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Suus Ruis: ‘Foto’s van je kids online? Ons privéleven mag wel wat meer privé’

Suus Ruis: ‘Foto’s van je kids online? Ons privéleven mag wel wat meer privé’

Suus Ruis: ‘Foto’s van je kids online? Ons privéleven mag wel wat meer privé’

Een paar maanden geleden kwam ik thuis van een afspraak en zat er een nieuwe vriend van mijn tienerzoon op de bank. Ik zag dat mijn kind vrijwel alle fotolijstjes had omgeklapt, met de foto naar beneden. Opa en oma, mijn vriendinnen en de rest van mijn familie stonden nog wel rechtop, hij had het overduidelijk dus gedaan om zijn eigen überschattige baby- en kleuterfoto’s aan het zicht te onttrekken.

Ik heb het genegeerd en ze gewoon weer goed gezet toen de vriend vertrokken was, maar het zette me aan het denken. Mijn tiener vindt die peuterfoto’s helemaal niet schattig, maar gênant. 

Jaren geleden had ik een tijdlang een column in een blad voor jonge ouders. Daar stond een foto bij van mij en mijn zoon. Zoiets zou ik nu nooit meer doen. Het voelt voor mij al jaren niet meer prettig om foto’s van hem te delen en doe dat dan ook zelden. Heel soms op Facebook, waar ik weliswaar veel connecties heb, maar waar ik een afgeschermd profiel heb. Het mag trouwens ook niet meer van hem, en dat snap en respecteer ik. 

Wel of geen foto’s van je kids online?

Eerder deze week las ik een column van Ernst-Jan Pfauth in het NRC. Hij had de kwestie ‘wel of geen foto’s van je kinderen posten’ aan een paar deskundigen voorgelegd. De conclusie was overduidelijk: niet doen. Een jong kind kan niet zelf aangeven of hij op deze manier in de openbaarheid wil; je zou het dus in ieder geval moeten laten tot ze – zoals mijn zoon een paar jaar geleden deed – zelf kunnen aangeven of ze het wel of niet oké vinden. 

Lees ook
Suus Ruis: ‘Een zwarte Ariël niet realistisch? Laten we niet vergeten dat ze een halve vis is’

Natuurlijk is er de angst voor pedofielen, niemand wil dat de foto van zijn kind op het darkweb rondzweeft. Maar in deze column las ik ook nog dat kinderfoto’s heel vaak gearchiveerd worden door bedrijven met geavanceerde gezichtsherkenningstechnieken. In de toekomst kunnen ze die dan morfen naar een volwassen gezicht om te weten hoe junior er dan uitziet, en hebben ze hem dus geregistreerd. Nou ben ik niet zo’n complotdenker, dus het zal allemaal wel meevallen, maar toch. Mijn bloedje hoeft nergens geregistreerd.

What goes on the internet, stays on the internet

Hoe dan ook: what goes on the internet, stays on the internet. En dat is voor mij ook een belangrijke reden om niet zomaar foto’s online te gooien. Dat werd in de column ook nog eens aangestipt: die schattige kleuterfoto kan uitmuntend pestmateriaal zijn voor kwetsbare tieners. Ineens begreep ik de omgeklapte foto’s beter. 

Iedereen moet natuurlijk doen wat hij/ zij wil, maar ik heb meerdere moeders in mijn online sociale netwerken die zelfs foto’s van hun blote kindjes op Facebook of Instagram zetten. Ik zag dat een van hen er onder haar post op werd aangesproken, en ze haalde virtueel haar schouders op. Het was toch natuurlijk? Wat deden we tegenwoordig kleinzielig. 

Heel eerlijk: ik vind het jammer als ik op Insta een baby van een kennis zie op wiens snoezige koppie een emoji is geplakt. De socials zijn juist zo’n goed middel om andermans kinderen op te zien groeien. Aan de andere kant: als je iemand goed kent, zie je die kinderen wel in het echt. Of je laat een foto appen. Soms mag ons privéleven wel weer wat meer privé worden. 

Speciaal voor Flair schrijft journalist Suus Ruis wekelijks een zalige column over (show)nieuws dat haar opviel en waar ze gewoon over móest schrijven.  

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Mark Uyl