Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Suus Ruis: ‘Derek Ogilvie. Ik was hem bijna vergeten en ben benieuwd of hij de rechtszaak wint’

Suus Ruis: ‘Derek Ogilvie. Ik was hem bijna vergeten en ben benieuwd of hij de rechtszaak wint’

Suus Ruis: ‘Derek Ogilvie. Ik was hem bijna vergeten en ben benieuwd of hij de rechtszaak wint’

Hoewel ik voor mijn werk als journalist talloze interessante mensen interview, spreekt voor velen mijn vorige baan, die ik lang, lang geleden had, toch meer tot de verbeelding. Een televisiestudio heeft iets magisch…. Behalve als je er werkt. Dan is het gewoon buffelen.

Maar dat werk levert wel de beste anekdotes op. Ik moest er net weer aan een denken toen ik in de krant las dat er vandaag na jaren een uitspraak komt in de rechtszaak tussen RTL en Derek Ogilvie. Ze hebben een geschil over de verdeling van opbrengsten van Ogilvies theatershows, en het Schotse medium vindt dat hij nog 3,8 miljoen euro tegoed heeft van de zender.

Zijn carrière in Nederland is volgens mij een beetje als een nachtkaars uitgegaan. Weten we het nog? Hij trad in contact met overleden familieleden van mensen in het publiek (denk: ‘ik heb nu contact met een man die erg ziek is geweest, wiens opa, broer of vader zou dit kunnen zijn?’) en lepelde dan wat random informatie op die in de meeste gevallen heel zalvend voor de nabestaande in het publiek was (‘Hij is erg trots op je’).

Ogilvie is ook nog een seizoen het land in gegaan om nabestaanden van bekende Nederlanders te spreken. Zo kwam hij uit bij mijn zus. Onze vader was een tv-presentator, die veel te vroeg overleden is. Hij had blijkbaar vanaf gene zijde van alles te zeggen tegen mijn zus. Toen hij in haar tuin stond, begon het medium over de ernstige nierproblemen van onze vader, en over hoe hij nog over zijn zus en moeder waakte. Voor de rest kreeg hij weinig door. Je moet ook maar net mazzel hebben met die geesten.

Het duurde even voor bij mijn zus het kwartje viel. Ogilvie had later die dag opnames bij de zus en moeder van die andere tv-persoonlijkheid Bart de Graaff, wiens nierproblemen hem uiteindelijk fataal waren geworden. Het productieteam had hem waarschijnlijk per ongeluk het verkeerde voorbereidingsmapje gegeven. Vele jaren later doet dit verhaal het nog altijd goed op feesten en partijen.

Ikzelf mocht een keer aanschuiven bij Char. Het was serieus een prachtig gesprek, en hoewel ook zij hevig onder vuur kwam te liggen en keihard gecanceld is voordat dat überhaupt hip was, heeft ze dingen gezegd die ze onmogelijk kon weten of van Google had.

Wat me echter vooral bijbleef, was haar warmte. Ze was oprecht geïnteresseerd in mij. Ze gaf me na de opnames, die een kleine 100 meter van mijn kantoor plaatsvonden, haar boek, en schreef er een lieve boodschap in.

Een week later had ze weer opnames, en omdat ik dus ongeveer náást de studio werkte voor dezelfde productiemaatschappij die ook haar programma produceerde, ging ik even kijken. Ik kwam haar tegen in de gang. Ze stond een beetje niks te doen, wat wel vaker gebeurt op opnamedagen Ik liep naar haar toe en vroeg heel voorzichtig of ik haar heel misschien nog één kort vraagje mocht stellen. Ze had tijdens mijn opnames iets gezegd wat me maar niet losliet.

Ze keek me aan alsof ik een kakkerlak was die zo snel mogelijk vertrapt diende te worden. ‘No. Go away,’ zei ze voor ze zich demonstratief omdraaide.

Een prachtig voorbeeld van de illusie die tv kan zijn.

Derek Ogilvie. Ik was hem bijna vergeten. Ik ben heel benieuwd of hij de rechtszaak wint. Hijzelf weet natuurlijk allang hoe het afloopt.