Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Merel zoekt man: ‘Ben ik zelf eigenlijk wel dating material? Of is er iets mis met mij?’

Merel zoekt man: ‘Ben ik zelf eigenlijk wel dating material? Of is er iets mis met mij?’

Merel zoekt man: ‘Ben ik zelf eigenlijk wel dating material? Of is er iets mis met mij?’

Maandag was het Valentijnsdag. Een grote commerciële kermis waarbij de zoetsappige kiekjes van stelletjes, rode rozen en bonbons je om de oren vliegen. Hartstikke leuk natuurlijk als je een partner hebt waarmee je romantisch kan dineren. Voor singles is dit een ander verhaal: het is een dag waarop ze nog maar eens pijnlijk worden herinnerd aan hun vrijgezellenbestaan. Niks geen kaartje, doosje chocolaatjes of gezellig uiteten met je lief. 

Fijne Faal-entijn

Een van mijn single vriendinnen appt me gekscherend op de dag van de liefde: “Meid, fijne Faal-entijn! <3”. Ik moet er om lachen, wij single ladies moeten elkaar natuurlijk steunen op zo’n dag. Ook al is het een grapje, toch bekruipt mij vaak (en dan zeker op zo’n dag als Valentijnsdag) het gevoel dat ik als single aan het falen ben. Hoe hard je ook je best doet, op hoeveel dates je ook gaat, hoeveel dating apps je ook afspeurt naar een leuke man, at the end of the day lig je alleen in bed en is er geen partner die tegen je zegt ‘ik hou van jou’.

Het laatste waar ik dan op dit soort momenten behoefte aan heb is scrollen op Instagram, dat bomvol staat met happy couples die een schijnbaar perfect leven hebben. Elke dag weer word ik getrakteerd op foto’s van stelletjes die romantisch uiteten gaan, die hand in hand over het strand wandelen, die hun perfecte gezinnetje tentoonstellen of die kleffe foto’s met #couplegoals posten. Kan ik tegen al dat zoetsappige gedoe? Absoluut niet. Ben ik stikjaloers? 100 procent.

Het niet kunnen vinden van een leuke vent voelt echt wel als falen. Want waarom lukt het iedereen, maar lijkt de liefde voor mij gewoon niet weggelegd? Als ik eenmaal deze gedachtes in m’n hoofd heb, dan kan ik niet stoppen met doemdenken.

Is er dan toch iets mis met mij? Ben ik zelf eigenlijk dating material? Is mijn jarenlang opgebouwde positieve zelfbeeld onterecht? Of staat het gewoon niet in de sterren geschreven dat ik een vriend ga vinden in de nabije toekomst? En wat als ik nooit iemand vind, wat moet ik dan? Als ik dan in blinde paniek mijn vriendinnen een appje stuur, maken ze gelijk korte metten met mijn negatieve hersenspinsels. ‘Don’t go down that road, meid.’

Lees ook
Merel zoekt man: ‘Helaas, er zijn geen mannen meer die voldoen aan je zoekcriteria’

Valentijnsdag triggert dit soort twijfels en gevoelens. Ik ben daarom liever niet alleen op deze dag van de liefde. Gelukkig nodigt een oud-huisgenootje me uit voor een Valentijnsdiner met sushi en bubbels. Ik kan wel janken als ik haar voor de deur zie staan. In haar handen heeft ze als verrassing een kaartje en een bosje roze rozen. Dat m’n vriendinnen extra aan mij denken op een dag waarop de liefde zo gevierd wordt, vind ik zó lief.

Mijn dateleven is misschien één grote faal, maar ik faal niet in mijn vriendschappen. Ik heb een geweldige groep leuke, lieve vriendinnen waar ik al mijn gevoelens, struggles en dateverhalen mee kan delen. En zij staan altijd voor mij klaar, of ik nou single ben of niet. En dan denk ik maar bij mezelf: eigenlijk heb ik helemaal geen vriendje nodig.

Merel (27) werkt voor Flair en doet verslag van haar vrijgezelle leven. Dat is soms allesbehalve ‘vrij gezellig’, want het aanbod van leuke, single mannen valt behoorlijk tegen.