Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marleen Staal > Marleen: ‘Ik weiger dat simpele basisbehoeftes mijn ‘me time’-momenten gaan worden’

Marleen: ‘Ik weiger dat simpele basisbehoeftes mijn ‘me time’-momenten gaan worden’

Marleen: ‘Ik weiger dat simpele basisbehoeftes mijn ‘me time’-momenten gaan worden’

Helaas hoor ik het veel moeders om me heen zeggen. Dat ze de simpele dingen in het leven – zoals een lange douche of warme koffie – maar bestempelen als me-time, omdat ze anders niet aan tijd voor zichzelf toe komen. Het schrok me enorm af toen ik zwanger was en deze geluiden om me heen hoorde. Betekende het moederschap dan dat je nooit meer tijd voor jezelf zou kunnen hebben? Quelle horreur. 

Ik weiger dat basisbehoeftes mijn ‘me time’-momenten gaan worden, want zeg nou zelf. Naar de wc gaan is niet een momentje voor jezelf, maar is gewoon een menselijke drang waaraan moet worden voldaan. Ik denk bij me-time ook niet aan ‘lekker uitgebreid boodschappen doen’, want dat doe ik niet voor de lol. Dat doe ik omdat de koelkast weer gevuld moet worden en er anders niet gegeten kan worden.

Met de nadruk op ‘moet’, want boodschappen doen is een moetje. Zowel boodschappen als me-time zijn beiden hard nodig, maar ik ben niet van plan mijn moetjes af te vinken tijdens de momenten die eigenlijk voor mij – en mij alleen – zijn bedoeld.

Toch raakte ik bijna verstrikt in het web van de welbekende me-time leugen. Een leugen die elke moeder zichzelf blijkbaar vertelt als ze met de komst van een baby geen enkel momentje meer voor zichzelf kan vinden: ‘Het is maar tijdelijk, het komt wel weer’. Nee, het komt niet, tenzij je er zelf om vraagt. Of er zelf voor vecht. 

Ik heb namelijk meer nodig dan die 5 minuten op de wc om tot rust te komen. Ik wil meer dan alleen een nachtelijke online shopsessie om even te ontsnappen aan mijn drukke agenda. Ik wil meer, meer me-time, zonder me schuldig hoeven te voelen door de mening van anderen. 

Lees ook:
Marleen: ‘Er zijn mamadagen geweest die ik vervloekte, dat ik bij het opstaan wenste dat ik weer in bed lag’

 

Echt, ik heb alles over voor mijn kind, begrijp me niet verkeerd, maar ik heb net zoveel over voor mezelf. Ik ben ook belangrijk en ik houd nu eenmaal van stevig doorzakken in mijn stamkroeg op zaterdagavond en de sauna in met een vriendin zonder op de tijd te hoeven letten. Ook sporten voeg ik aan dit rijtje toe, dat een onverwacht me time-momentje is geworden afgelopen weken. 

In de sportschool voel ik me namelijk voor het eerst sinds tijden weer normaal. Nu ben ik in de verste verte geen fitgirl (meer), maar ik voel ook iets anders voor het eerst. Sporten is ineens niet meer een moetje. Ik ben de laatste luilak op aarde die sporten zal verheerlijken – liever lui dan moe zeg ik maar zo – maar ineens ervaar ik mijn uurtje krachttraining als een moment voor mezelf. Mijn gedachten op nul, keiharde hardstyle hitjes en alle frustratie eruit rammen.

Bij selfcare dacht ik vroeger aan voetenbadjes, een maskertje op het gezicht, een goed boek en een pot verse thee. De kleine kneuterigheid des levens. Nu ik een zoon, een klein beetje slaaptekort en een vollere agenda rijker ben, zijn die me time-momenten schaarser geworden. Maar om nu elke avond als een zappende zombie met hete thee mijn Netflix-kijklijst te verslinden, wordt saai. Ik wil van die bank af. De bank die ik al spuugzat ben sinds mijn eerste verlofdag.

Daarom hebben mijn man en ik afspraken gemaakt zodat we beiden toekomen aan tijd voor onszelf. Ik was er nooit zo van, een volgeplande agenda, maar het moet. Gelukkig is dit dan weer een moetje dat ervoor zorgt dat ik ook momenten creëer waarop ik niks moet. Echt niks moet.

Dus goot ik een paar zaterdagen terug een paar cocktails naar binnen met een vriendin, like good old times, ga ik nu wekelijks een paar avonden naar de sportschool en bracht ik onze zoon pas geleden gewoon naar de opvang, zodat ik zelf een dag vrij kon nemen om in mijn blote kont een partij te gaan zitten genieten van een dag sauna voor mezelf. Dat me-time jezelf toe eigenen nog niet tot de norm behoort, bleek wel uit de reactie van de masseuse toen ze zei: “Wat knap dat je zo aan jezelf kan denken terwijl je net moeder bent geworden.” Zucht.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders, schrijft over het ouderschap en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.