Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Mijn kraamtijd vond ik misschien wel net zo traumatisch als de weken nadat ik mijn vader was verloren’

Marleen: ‘Mijn kraamtijd vond ik misschien wel net zo traumatisch als de weken nadat ik mijn vader was verloren’

Marleen: ‘Mijn kraamtijd vond ik misschien wel net zo traumatisch als de weken nadat ik mijn vader was verloren’

Dat stukje niemandsland. Het grote ‘niets’ waar je terecht komt als het gewone leven om je heen doorgaat, maar jouw leven met piepende remmen tot stilstand is gekomen. Je zou wel willen mee doen, maar je kan het niet. Hoe kun je verder gaan, als alles is veranderd en jij vandaag niet meer de persoon bent die je gisteren was?

Mijn kraamtijd vond ik misschien wel net zo traumatisch als de weken nadat ik mijn vader was verloren. Beiden hadden ze hetzelfde gemeen: ik zette weer voet op dat ellendige niemandsland, een enorm groot eiland waar ik op eigen houtje maar vandaan moest zien te zwemmen. Bestemming onbekend, het vaste land nog lang niet in zicht.

Niemand kon me een reddingsboei toegooien. Of een lift op een bootje zodat mijn reis sneller zou gaan. Dat maakte het zo eenzaam. Ik moest het alleen doen, mijn verdriet kon ik delen, maar ik moest het zelf dragen en ik moest zelf de kracht zien te vinden om aan de oppervlakte te blijven drijven. Toen ik mijn vader verloor, verloor ik met zijn overlijden mijn beide ouders en voelde ik me voor het eerst echt moederziel alleen. Dat begrip kreeg ineens betekenis voor me en ik voelde het in elke vezel van mijn lijf. Toen ik moeder werd, was er dus ook geen ouder aan me bed die me door de eerste momenten heen kon begeleiden. Ik voelde me alleen, moest mijn eigen pad zelf bepalen. En alleen zijn, dat kan ik nog steeds niet. Ik heb graag mensen om me heen. Als ik alleen ben, voel ik weer even die scherpe pijn van binnen, de eenzaamheid die als een zware jas over je schouders voelt. Zie die maar eens uit te trekken.

Het leven en de dood, het ligt voor mij dichter bij elkaar dan ik ooit voor mogelijk heb kunnen houden. Een geboorte is natuurlijk iets prachtigs, een moment dat je viert, mensen om je heen zijn blij en jij zit op je roze wolk. Maar de geboorte van een moeder, het proces dat begint als je je baby in je handen krijgt, dat is het moeilijkste wat ik tot nu toe heb moeten doen. Juist omdat ik mijn eigen ouders mis, juist omdat ik weet hoe het is om alleen te zijn en hoe lamgeslagen je je daardoor kan voelen.

Niemand kan je voorbereiden op je rol als ouder. Net zoals niemand je kan voorbereiden op het missen van je ouders. Je kan er honderden boeken over lezen, uren googlen en er in therapie voor gaan. Uiteindelijk zul je het zelf moeten doen. De eerste stap zetten in je rouwproces, de eerste stap zetten in je nieuwe rol als moeder. Je kan zeker hulp krijgen (en die moet je ook altijd vragen), maar jij zet de eerste stap. In beide gevallen is the only way up, dat is je garantie. Elke stap brengt je weer dichterbij je doel: weer wat meer lucht krijgen en eindelijk weer mee doen met dat ‘gewone’ leven.

Nee, gewoon is niet ‘maar’ gewoon. Het is een heerlijke plek, een eindbestemming waar je graag wil komen als het leven even moeilijk is geweest. ‘Was het maar even zoals vroeger’. Ik zeg het soms tegen mijn man als we het hebben over het pre-baby tijdperk, ik zeg het tegen mijn zussen als er iets in ons leven gebeurt waarbij we onze ouders missen. vroeger was niet per se alles beter, maar was het wel ‘gewoon’. Geen verdriet, gemis of struggles, maar was het leven ‘gewoon’.

Gelukkig zitten er grenzen aan dat niemandsland. Is dat vergeten eiland onderdeel van een grotere eilandengroep en hop je vanzelf door naar de volgende als de tijd rijp is. Als jij er rijp voor bent. Want tijd mag je nemen om daar te komen. Ik gun mezelf sinds kort die rust en ruimte die het kost om op mijn eindbestemming te komen. Het rouwen om mijn ouders wordt niet gewoon, maar het leven eromheen wel. Dat gebeurt vanzelf, daar hoef ik niks voor te doen. Ik merk het ook nu ik moeder ben. Ik word het vanzelf.