Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Maar kan je vrouw dat niet even doen dan?’

Marleen: ‘Maar kan je vrouw dat niet even doen dan?’

Marleen: ‘Maar kan je vrouw dat niet even doen dan?’

Samen heb je de wens, misschien wel een kindje ooit. Dat ‘ooit’ breekt aan en sámen zet de stap in dat grote Smalland van het leven van maand naar maand, van test naar test. Als het ‘raak’ is, raak je misschien niet sámen zwanger, maar je bent wel samen in verwachting.

Je verwacht, hoopt en droomt over iets dat je nog niet kent, maar wat wel zal zijn. Sámen wacht je, al die maanden en als het moment daar is, ben je ineens sámen ouders. Waarom heb ik dan toch het gevoel het alleen te moeten doen nu ik moeder ben? Waar is dat samen gebleven?

Niet als het aankomt op mijn man hoor. Nee, we hebben de taken in huis eerlijk verdeeld, we doen allebei even veel en ik voel me tot in de puntjes van mijn tenen door hem gesteund door alle slapeloze nachten en lastige momenten heen. We hebben beiden een mama- én een papadag. Hij brengt, ik haal. Ik kook, hij maakt schoon. We verdienen onderaan de streep misschien niet evenveel, maar we zetten ons wel allebei evenveel in nu we vader en moeder zijn. Want een kindje wil je samen, krijg je samen en het ouderschap doe je samen. Al voel ik als vrouw, als moeder, wel als enige in het gezin de druk van de wereld om me heen beter te presteren.

Mijn mannelijke blonde wederhelft heeft dat minder, Alsof ik meer te bewijzen heb, meer moet bieden dan ik kan.Als het kind ziek blijkt, word ik gebeld door de opvang. Als het kind ziek is, dan kan ik toch wel even thuis blijven? Als het kind ziek is, dan geldt het credo ‘mother knows best’ blijkbaar. Waar ik me dan over verbaas, is dat van mij als moeder het meeste wordt verwacht. Simpelweg omdat er geen ruimte is voor mijn man om die plek ook in te nemen, er te zijn wanneer het nodig is.Dat besefte ik me des te meer toen mijn man een middag thuis moest blijven om onze kleine op te vangen. De opvang was dicht door een Corona-besmetting, dus moesten we in een uur slim onze agenda’s op elkaar inspelen. Ik verzorgde de ochtend, zodat ik ’s middags thuis kon werken. Hij precies andersom. Fifty fifty geregeld, zoals we alles doen. Daar dacht de werkgever van mijn man anders over. Ze vonden dat hij ‘wel erg vaak moest bijspringen’ en ze vroegen zich af ‘of zijn vrouw dat dan niet even kon doen?’. Sprakeloos.

Gelukkig heb ik de vechtlust om tegen dit soort opmerkingen als ‘kan je vrouw dat niet doen’ in te gaan. Om er wat van te vinden, maar ook om het naast me neer te leggen omdat mijn man ik beter weten. We doen het samen, elke dag, elk moment. Niemand kan namelijk in onze agenda’s kijken. Hoe we elke avond de dag van morgen doorspreken, hoe we elkaar de ruimte geven voor elkaars hobby’s, werk en wat we graag samen als gezin willen doen.Op mijn mondje ben ik niet gevallen, maar wat is de prijs die ik betaal als er geen verandering komt? Als mijn vechten niet wordt beloond en die voelbare kloof tussen man en vrouw met geen centimeter verschuift? Wat is de prijs die mijn man moet betalen als hij niet dezelfde ruimte krijgt om te zorgen voor zijn kind, zoals ik dat wel krijg? Want als het aankomt op gendergelijkheid, het verschil tussen vader en moeder, dan helpt het al zoveel als niet alleen moeders meer rechten krijgen, maar de vaders net zo goed.