Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Ik wil graag even zeiken. Letterlijk. Want lekken na de bevalling is het allerkutste probleem ooit’

Marleen: ‘Ik wil graag even zeiken. Letterlijk. Want lekken na de bevalling is het allerkutste probleem ooit’

Marleen: ‘Ik wil graag even zeiken. Letterlijk. Want lekken na de bevalling is het allerkutste probleem ooit’

‘Ondergoed lekken bevalling’. Als je net moeder bent google je de idiootste dingen. Al had ik het antwoord op deze zoekopdracht hard nodig toen ik dit twee weken geleden intikte. Ik kamp namelijk vanaf het eerste mama-moment met een kutprobleem dat behoorlijk groot is: lekken.

Lek-leed

Tijdens mijn rondje op Google kwam ik terecht in een wereld van a-sexy incontinentie ondergoed en inlegkruizen zo dik als een matras. Het gros van al die producten was vooral bedoeld voor dames van middelbare leeftijd. Voor deze leeftijdscategorie is het blijkbaar algemeen geaccepteerd dat dit probleem zich voordoet. Niet voor een vrouw van bijna 31 jaar die nog niet zo lang geleden bevallen is. Waar ben ik in dit lek-leed? Word ik wel gezien?

Ik vroeg me tijdens mijn zoektocht dan ook af: ben ik dan de enige kersverse moeder die dit probleem heeft? Volgens de kraamverzorgster verliep mijn herstel volgens het boekje. Al had niemand me vertelt dat in dit ‘boekje’ ook blijkbaar het fenomeen ‘lekken na de bevalling’ voorkomt. Het hoort erbij, join the club.

Schaamte

Deze club is voor mij tot nu toe onbekende club en eentje die niet veel van zich laat horen. Want waarom had niemand me van tevoren gewaarschuwd voor iets wat blijkbaar heel veel net bevallen vrouwen overkomt? Hoe kan het dat er zo weinig gesproken wordt over iets dat van zo’n enorme invloed is op het dagelijkse leven na de zwangerschap? Die schaamte werd tijdens mijn zoeksessie alleen maar groter, omdat ik de herkenbaarheid van mijn probleem miste. Ik voelde me alleen en onbegrepen.

Niet dat ik het pas bevallen vrouwen verwijt. Ik verwijt het taboe dat blijkbaar rondom dit lek-leed hangt. We mogen 9 maanden dragen, baren en het daarna vooral niet hebben over ongemakken die een bevalling met zich mee brengt. We moeten lijden (en lekken) in stilte. Ons ongemak mag een ander vooral niet ongemakkelijk maken.

Deal with it

Toen ik deze stilte besloot te doorbreken door er iets over te delen op mijn Instagram werd ik overspoeld met berichtjes van herkenning. Het onzichtbare probleem kreeg ineens tientallen gezichten. Een probleem dat verder niemand ziet, omdat we er niet over durven te praten.

Daar ben ik toch zo ontzettend klaar mee. Waarom zou ik, zouden al die pas bevallen vrouwen, zich voor iets moeten schamen waar we niks aan kunnen doen en wat het gevolg is van een gebeurtenis waar we een paar maanden geleden nog om werd geroemd?

Je hebt leven gegeven, fantastisch, maar verder moet je niet zeiken,. Figuurlijk dan, want ik pis intussen bij het minste of geringste in mijn panty. Als je een gezonde baby ter wereld hebt gebracht, dan moet je maar blij zijn en vooral niet klagen over kwaaltjes lijkt het credo te luiden: Deal with it.

Lees ook
Marleen: ‘Ik mis je op momenten waarop ik dacht je niet te moeten missen’

Dweilen met de kraan open

Wat moet ik in de tussentijd dan doen? Mijn dagelijkse leven maar ‘on hold’ zetten en me koest houden? Want als ik wél open en eerlijk ben, word ik gek aangekeken. Bijvoorbeeld tijdens mijn uitleg aan de sportinstructeur dat ik geen jumping jacks kan doen, omdat het anders dweilen met de kraan open is? Daar druipt de oneerlijkheid vanaf als je het mij vraagt.

Erg zelfverzekerd voel ik me hierdoor niet. Helemaal omdat ik me onbegrepen voel, juist door er niet over te kunnen praten. Laat dat nou het grootste goed zijn dat ik – na al die maanden mijn lijf te hebben gegeven – terug wil: mijn zelfvertrouwen. Mag ik?

Ik wil mijn lek-leed delen, want ik weet dat ik niet de enige ben. Dus trek ik mijn mond open, zodat hopelijk meer vrouwen zich gehoord en gezien voelen. Laten we bij dezen afspreken om het gesprek aan te gaan en er met elkaar ook vooral om te lachen. Maar niet te hard, want we weten allemaal wat er dan gebeurt.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders, schrijft over het ouderschap en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.