Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Ik was bang het te leuk te hebben met zijn twee, zonder baby’

Marleen: ‘Ik was bang het te leuk te hebben met zijn twee, zonder baby’

Marleen: ‘Ik was bang het te leuk te hebben met zijn twee, zonder baby’

Jij. Ik. Wij. Het is er nog steeds, dat ‘samen’. Die onlosmakelijke verbondenheid die we hadden voor we vader en moeder werden. Ik dacht het kwijt te zijn, ons even kwijt te zijn, maar ‘we’ zijn er nog.

In de eerste weken van het ouderschap verbaasde ik me erover, hoe een klein knaapje van een paar centimeter ineens de grootste en belangrijkste plek in je huis, je leven neemt. Dat belangrijker is dan je eigen wensen, verlangens en je eigen ‘jij’. Veel moeite heb ik er mee gehad. En nog steeds vind ik het lastig als de mama-knop aan gaat en ik hem uit wil zetten op de momenten dat ik iets voor mezelf kan doen, maar dat niet gaat.

Dat was ook de reden waarom ik zo op zag tegen die eerste keer samen weg, zónder baby, die knop voor langer dan een paar uur echt uit. Onze baby achterlaten bij opa en oma zodat mijn man en ik even samen weg konden, daar had ik de minste moeite mee. Nee, die kleine wurm zat er prima, met genoeg liefde en levende knuffels op pootjes (de honden) die rondhuppelden om zich mee te vermaken. Daarbij, opa en oma hadden zelf kinderen grootgebracht. Dus met een meer dan gerust hart trok ik de deur achter me dicht toen het weekendje weg op het punt stond te beginnen.

Ik vond het vooral lastig om weg te gaan met mijn man, omdat ik bang was. Bang om het zo leuk te vinden met zijn tweetjes, dat ik niet meer mijn moedermodus aan kon switchen wanneer het weer tijd was om de baby op te halen. Bang om het ’te leuk’ te hebben. Mezelf weer te verliezen in mijn oude zelf en daardoor niet terug te willen naar het gezinsleven. Die nieuwe rol waar ik nog zo aan moet wennen.

Bij de geboorte van een kind, wordt namelijk ook een moeder geboren. Een belangrijke rol die je moet ontdekken. Een proces waarvoor je de tijd mag nemen. Ja, ik voelde me direct verantwoordelijk en werd overspoeld met moederlijke liefde toen ik mijn baby op de wereld zette. Maar die liefde en verantwoordelijkheid voelt zo groot, dat ik nog best moet wennen aan dit nieuwe bestaan. De ruimte die het inneemt, die het ‘afsnoept’ van mijn oude leven. Mijn oude ik en nieuwe ik hebben elkaar nog niet ontmoet en kunnen nog niet naast elkaar bestaan in mijn leven.

De geboorte van mijn moederschap staat nog in de kinderschoenen. Ik ben waarschijnlijk al veel meer moeder dan ik me soms voel, maar de angst is er daarom niet minder om. De angst om het moeder zijn niet leuk te vinden, of in ieder geval niet leuk genoeg om het vol te houden.

Maar zoals ook met het ouderschap, moet je soms gewoon de sprong wagen om te weten hoe iets is. Je kan niet leven met ‘wat als’-jes, ‘hoe zou het zijn’-tjes en de belangrijke sprongen in je leven daarom maar uitstellen. Je leeft niet voor de dag van morgen, je leeft vandaag. Dus gingen we dat weekendje weg, hoe bang ik ook was.

Ja, het was fantastisch, beter dan ik had verwacht. Ja, ik ontdekte mijn oude ik weer, voelde weer dat oude vuur met mijn lief. We hadden het over de dromen die we nog steeds hebben, onze angsten. We hadden het over onze baby, hoe we zijn veranderd zijn sinds hij er is. En hoe mooi dat ook eigenlijk wel is, maar hoe we ook nog steeds ons zelf zijn. Een nieuwe ‘zelf’. Ik ben opnieuw verliefd geworden, op de man die ik kende, maar ook op de vader die hij aan het worden is.

Lees ook
Marleen: ‘Maar kan je vrouw dat niet even doen dan?’

En ik ben ook opnieuw verliefd geworden op ons kind. Onze kleine jongen die net zoals zijn ouders zichzelf aan het uitvinden is. Op ontdekkingsreis elke dag weer. Dat verbindt ons met elkaar, samen het leven uitpuzzelen. Door die verbintenis kon ik ook niet wachten om hem weer in mijn armen te sluiten na 36 uur zonder hem op pad te zijn geweest.

Even geen moeder zijn was heerlijk, het was nodig en ik ga het nog duizend keer doen. En alle keren ben ik ook duizend keer zijn moeder, elke keer als ik terugkom, elke keer als ik weer mag voelen hoe fijn ook die rol is: moeder zijn.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders en schrijft over rouwen en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.