Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Aan het einde van de dag is maar één ding belangrijk: dat het 19 uur is’

Marleen: ‘Aan het einde van de dag is maar één ding belangrijk: dat het 19 uur is’

Marleen: ‘Aan het einde van de dag is maar één ding belangrijk: dat het 19 uur is’

Ik heb geen beige woonkamer of smetteloze witte bank. Ik heb geen blinkende keuken of keurige gevouwen was in mijn kast. Het bed is vaak onopgemaakt, het beddengoed ligt er vaak net iets te lang op en overal in huis vind je wel een laagje stof op de planken.

Ik heb vlekken in mijn shirt en heb geen idee, of ze van gisteren of van een maand geleden zijn. Ik heb de chocopasta nog in mijn mondhoeken zitten, mijn nagels zijn afgekloven en er zit een knoop van mijn jas los. Mijn schoenen zijn een beetje afgetrapt, maar ik draag ze zo graag. Ik draag niet het nieuwste van het nieuwste, pas niet meer in mijn jeans van vorig jaar en lig het liefst in joggingbroek op de bank.

Ik moffel zooi weg in de kast, die nog net niet uitpuilt van de spullen. Haal een snel doekje over de tafel en ik noem het schoon. Ik heb geen logistiek in mijn huishouden, ik rommel maar wat aan. Ben vaak te laat met de was, die vervolgens op de keukentafel een week ligt te liggen.

Geef mij maar een patatje met van de snackbar op de hoek, in plaats van de ‘signature dish’ van die hippe tent in de stad. Ik kook niet altijd duurzaam of gezond, vaak iets snels of makkelijk. Vergeet vaak fruit te eten, een mueslireep gaat er ook prima in. Ik doe geen sapjeskuren, drink liters koffie en heb dat wijntje in de avond, vind ik, echt verdiend. En o ja, in de koelkast ligt ergens nog een mango te verrotten nu ik erover nadenk.

Mijn leven is verre van volmaakt, de schijn is echt niet zo schoon en ik doe vaak maar wat. Soms werkt het, soms niet. Mijn leven is geen picture perfect Instagram-plaatje, waar alles in goede orde verloopt. Zit de werkdag erop, dan sjok ik naar de trein en plof ik eindelijk neer op de bank, dan ben ik vaak gewoon blij dat het weer is gelukt. De dag. Het leven. Hoe ik het dan heb gedaan, dat weet ik soms niet eens. Het doet er ook niet toe.

Lees ook
Marleen: ‘Alsof het moederschap je hele bestaansrecht is’

Aan het einde van de dag, kijk ik naar de spaghetti-resten op tafel, de vettige ramen die ik vorig jaar lente voor het laatst heb gezeemd, ik spot zelfs nog wat koekkruimels in het tapijt. Aan het einde van de dag zie ik dat er is geleefd, genoten en gevroten. Ik zie mijn uitgelopen make-up-gezicht in de spiegel en er kan een voorzichtig lachje vanaf. Eigenlijk is er maar één ding écht belangrijk wanneer de avond valt. Belangrijker al die dingen die dat perfecte leventje perfect zou maken.

En dat is dat het eindelijk weer zeven uur is. Man, man, man, wat duurt dat toch soms lang. 

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders, schrijft over het ouderschap en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.