Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Er hoefde maar een speentje te vallen of ik viel weer in dat zwarte gat van rouw en verdriet’

Marleen: ‘Er hoefde maar een speentje te vallen of ik viel weer in dat zwarte gat van rouw en verdriet’

Marleen: ‘Er hoefde maar een speentje te vallen of ik viel weer in dat zwarte gat van rouw en verdriet’

Een ingewikkeld dubbel rouwproces, kraamtranen die niet meer weggingen en een scala aan andere emoties die ik er gratis bij kreeg, zorgden voor een enorme cocktail aan precies de verkeerde omstandigheden om alles behalve zacht te landen na mijn bevalling. Verdriet en rouw dreven mijn roze wolk weg.

Mijn kraamtijd was daardoor niet de sprookjesachtige Droomvlucht uit de Efteling waar ik op hoopte. Ik stapte daarentegen in een soort wildwaterachtbaan en eindigde in een waterval van tranen van verdriet. Mijn kraamperiode was alle behalve normaal.

Rouw en verdriet

Ik besef me maar al te goed dat er eigenlijk niet zoiets bestaat als een normale kraamperiode. Wie bepaalt de ‘norm’ in normaal als er zo ontzettend veel verschillende soorten bevallingen, kraamtijden en daardoor ook ervaringen zijn? Misschien wordt met de geboorte van je kind ook tegelijkertijd die drang naar ‘het normale’ geboren. Normaal is goed, dus wil je dat alles zo gewoon mogelijk verloopt als kersverse en onzekere moeder. Die enorme honger naar ‘normaal’ en het verlangen weer gewoon te zijn, herken ik uit duizenden. Toen mijn ouders overleden wilde ik niets liever dan snel weer doorgaan met het normale leven. Als de shitstorm maar snel genoeg ging liggen, dan konden we net doen alsof het allemaal niet was gebeurd en weer gewoon verder leven.

Mijn kop in het zand steken, dat was ook mijn eerste overlevingsmechanisme na mijn bevalling. De roze wolk was allang voorbij gevlogen en dus zat ik na elke lange kraamdag op de bank me te verschuilen voor mijn eigen donkere gedachten als de baby op bed lag. Als één bonk opgebouwde spanning probeerde ik te doen alsof ze er niet waren, maar daardoor kon ik ontploffen bij het minste of geringste. Er hoefde maar een speentje te vallen of ik viel weer terug in mijn zwarte gat. Het bekende zwarte gat van rouw en ook nieuw verdriet.

Toen mijn man voorstelde een weekend weg te gaan met zijn vrienden, moest ik dan ook even letterlijk naar adem happen om te bevatten wat er van mij werd gevraagd. Het idee een heel weekend alleen te zijn met een baby benauwde me en bij het gevoel alle verantwoordelijkheid te hebben voor die twee dagen, zakte de moed me al in de schoenen. Als ik niet eens de baas was over mijn eigen emoties, hoe kon ik dan voor een klein kindje zorgen, helemaal alleen?

Lees ook:
Marleen: ‘Toen mijn ouders ziek werden, stond ik altijd ‘aan’. Nu mijn baby er is komt dat gevoel terug’

Goede gesprekken

Toch stemde ik in, wetende dat ik het zelfvertrouwen wel kon gebruiken als ik dit in mijn eentje kon. Uiteindelijk was ik niet helemaal alleen. Sterker nog, dankzij de lieve vriendinnen die mij mentaal kwamen ondersteunen vloog het weekend met drie keer knipperen – en zonder tranen – voorbij.

Toen was daar ineens de afsluiter van een spannend, maar verrassend fijn weekend, die zonovergoten zondagmiddag. Mijn man zou pas einde van de dag thuiskomen dus bedachten mijn vriendin en ik dat we wel een bak koffie hadden verdiend in de stad. Met de kinderwagen sleepten we onszelf met een lange wandeling naar de stad. Eindbestemming? Een plekje op het terras.

Met een schaterlachende baby naast me en goede gesprekken met mijn vriendin, genoot ik van elk drupje cafeine toen ik het ineens voelde. Het was niet de warme koffie die inkickte. Ik had dit gevoel al lang niet ervaren, dus herkende ik het niet gelijk. Mijn wangen gloeiden in de waterige winterzon en daar was het: ik was gelukkig.

Ik ging er helemaal in op en zoog elke zonnestraal naar binnen. Op de achtergrond van mijn donkere gedachten zag ik de angst al weer opkomen, bang dat dit gelukkige moment snel zou verdwijnen en ik me weer verdrietig zou voelen. Maar ik drukte het snel weg, nu even niet. Het deed me denken aan de allereerste keer dat ik moest lachen nadat mijn vader was overleden. Hoe heerlijke opluchting het was, hoe bevrijdend dat voelde. Maar ook hoe schuldig ik me voelde, want wat viel er te lachen in al dat verdriet?

Inmiddels weet ik dat de momenten van het lachen zich vermenigvuldigden zodra je ze toelaat. Net zolang totdat je weer zoveel hebt om gelukkig over te zijn, dat het verdriet naar de achtergrond verdwijnt. Het is er wel, zal er altijd zijn, maar je voelt het niet meer elke dag. Dit was precies zo.

Mijn rouwproces is daarmee een hele goede reminder dat achter die wolken echt de zon schijnt en ik niet bang hoef te zijn hem nooit meer te voelen als hij even verdwijnt. Dus stond ik op na mijn koffie, liep het enorme stuk weer naar huis, maar met veel minder lood in mijn schoenen en met een flinke dosis zelfvertrouwen. En een paar sproetjes als herinnering dat de zon echt weer gaat schijnen.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en proeft van het prille ouderschap met man Tyron. Ze verloor op jonge leeftijd haar ouders en schrijft over rouwen en hoe het is om moeder te zijn zonder moeder.