Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marleen: ‘Alsof het moederschap je hele bestaansrecht is’

Marleen: ‘Alsof het moederschap je hele bestaansrecht is’

Marleen: ‘Alsof het moederschap je hele bestaansrecht is’

Als je moeder bent, lijkt het bijna alsof je niks anders meer kan zijn dan dat. Alsof het moederschap je hele bestaansrecht is. Alsof alles alleen nog draait om of je ‘baby al doorslaapt’ – wat een absolute kutvraag is – en waarbij het er even niet toe doet of jij eigenlijk wel slaapt of lekker in je vel zit. Wat je überhaupt in je leven nog meer wil, dan alleen moederen. 

Dat het moederschap een grote plek neemt in je leven, dat is logisch. Je kan je er niet op voorbereiden. Maar dat het moederschap blijkbaar het enige nog mag zijn waarvoor je leeft, dat had ik alleen nooit verwacht. Niet dat ik daarin geloof, maar de wereld om je heen kijkt er toch maar raar van op als je even uit deze rol stapt om gewoon te zijn. Om jezelf te zijn. Of gewoon de vrouw die je was voor je moeder werd.

Ik sprak mijn zus aan de telefoon op weg naar mijn therapie. Ze was ziek, voelde zich schuldig, ‘alsof ze haar gezin in de steek liet’, zei ze. Het brak mijn hart een beetje, want ik herkende het gevoel. Het niet even ‘uit’ mogen staan, gewoon ziek zijn zoals ieder ander sterfelijk wezen. Moeder ben je namelijk altijd, ook als je ziek bent. Al-tijd. Mogen we ook echt even een keer een break?

Tijdens mijn therapiesessie kwam het onderwerp hier al snel op terug: de drang voelen om ook meer te zijn dan alleen moeder. Het gaat een stuk beter met me, nu ik mijn grijze wolk meer omarm en ik oefen met bewust momenten kiezen voor mezelf. Waarbij het echt draait om mij en niet om wat er van me wordt verwacht, wat ik van mezelf verwacht. Echt, van deze momenten leef ik weer op en hierdoor kan ik het leven weer aan.

Ik dacht aan alle dingen die ervoor zorgen dat mijn leven gevuld blijft met positieve dingen, zodat ik op off days nog een buffertje endorfine heb waar ik uit kan putten. Dingen die ervoor zorgen dat ik een bijvoorbeeld griepje in bed veel beter aan kan, omdat die dingen mij naast het moederschap ‘mij’ maken.

Dat zijn juist de momenten waarop ik ook even uitsta als moeder. Dat ik weer Marleen ben, losgerukt ben van alle verwachtingen van mij als ‘moeke’. Verwachtingen van je omgeving zijn hier echt killing in. Die remmen je, het is die stem die die in je oor fluister ‘of het niet gek is als…’, die je doen twijfelen of je wel voor jezelf mag kiezen.

Lees ook
Marleen: ‘Ik weiger dat simpele basisbehoeftes mijn ‘me time’-momenten gaan worden’

Dus een vriendelijke verzoek: kap nou gewoon eens met vragen zoals ‘O, wie past er dan op de baby?’ als je een moeder ergens zonder mini-me ziet. Hallo, dat kind heeft waarschijnlijk ook nog een andere ouder… Kap met opmerkingen zoals ‘Ga je nog uit, ja?’ als je een moeder ergens ziet hossen met drie bier in d’r nek. Op die momenten is ze even voor zichzelf aan het zorgen. Draait het om haar en wie zij is. En draait het even niet om jou en je verwachtingen van hoe een andere moeder haar leven leeft. Live and let live!