Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Er is geen leed zo groot als dat van de nabestaanden van het slachtoffer’

Marije: ‘Er is geen leed zo groot als dat van de nabestaanden van het slachtoffer’

Marije: ‘Er is geen leed zo groot als dat van de nabestaanden van het slachtoffer’

Het is een gebeurtenis die we ons allemaal nog kunnen herinneren. De moord op Anne Faber in 2017. Twee weken lang leefden we mee met de vermissing van de 25-jarige Anne en uiteindelijk was daar de enorme schok toen bleek dat ze was gevonden, verkracht en op gruwelijke wijze vermoord. Dan kun je alleen maar denken aan de nabestaanden.

De zus van

Het verlies, de woede, het onbeschrijfelijke verdriet. Je probeert je er een voorstelling van te maken, als mens, als vrouw, als moeder, maar het is zo groot. Het is een angst die we allemaal weleens hebben gevoeld. Voor onszelf – wanneer we in het donker naar huis moesten fietsen –, voor onze vriendinnen, zussen, kinderen. Een angst die voor een ander werkelijkheid was geworden.

Onlangs was daar een nieuwe zaak: die van Esmee. Het veertienjarige meisje dat op oudejaarsdag vermoord werd teruggevonden onder een boom in een park. Meisjes en jonge vrouwen die door geweld uit het leven worden gerukt, het zijn berichten die om de zoveel tijd uitvoerig worden belicht in de media.

Minder oog is er voor de gevolgen van een misdaad voor de familie van de dader. Soms simpelweg omdat we die niet willen horen. Er is immers geen leed zo groot als dat van de nabestaanden van het slachtoffer. Al het andere voelt al snel basaal, misplaatst misschien ook wel.  Maar voor ieder slachtoffer is er een dader. Een dader met een familie, vrienden, een moeder en soms ook een gezin.

Ook zij moeten verder leven in de wetenschap dat hun naaste verantwoordelijk is voor zo’n gruwelijke daad en krijgen vaak te maken met stigmatisering. Er moet in de opvoeding wel iets verkeerd zijn gegaan, denken we maar al te vaak. Misschien ook wel als mechanisme om het ver van ons bed te houden. Zo’n gevoel van: daar zijn dingen niet in de haak, mij zal dat nooit overkomen.

Toen we het interview met Debbie, de zus van moordenaar Michael P., aangeboden kregen van journalist Eva Munnik, hebben we lang getwijfeld. Je wilt immers niet de familie van Anne nog meer leed bezorgen. Of de slachtoffers van zijn eerdere daden. Maar als journalistiek medium weegt ook een ander aspect mee. Mag er – omdat het leed van de nabestaanden en de slachtoffers zo heftig is – geen oog meer zijn voor de verhalen van de familie van de dader?

Lees ook:
Marije: ‘Het kost 10.000 euro, en ik wil het. Mijn man is alleen niet onder de indruk’

Ook voor Debbie viel haar leven als een kaartenhuis in elkaar op de dag dat ze hoorde wat Michael had gedaan. Haar kleine broertje met wie ze opgroeide, samen kaartspelletjes speelde, waterballongevechten had: het broertje van wie ze hield.

Na die dag is haar leven nooit meer hetzelfde geworden. In het openbaar lachen durft ze niet meer. Ze wil niet dat mensen denken dat ze het niet erg vindt. Ze is gediagnosticeerd met posttraumatisch stresssyndroom. Makkelijk was het voor Debbie niet om haar verhaal te delen.

Haar verhaal mag immers nooit het daderschap van Michael P. verzachten of hem op andere wijze ontlasten. Dat wil zij niet, dat wil Flair niet. Maar wat haar verhaal wel doet, is vertellen wat de gevolgen zijn van zo’n gruwelijke moord voor de familie van de dader. Want één ding mogen we nooit vergeten: als het om leed gaat, is er geen weegschaal.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

fotografie Dorian Jurne