Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Met rode konen kwamen we na een half uur weer uit de telefooncel’

Marije: ‘Met rode konen kwamen we na een half uur weer uit de telefooncel’

Marije: ‘Met rode konen kwamen we na een half uur weer uit de telefooncel’

Ik moet een jaar of elf zijn geweest. We zaten nog op de basisschool. Dat weet ik nog, want vanuit daar was het maar twee straten naar de telefooncel van het treinstation. Ik heb geen idee meer wie er met het idee kwam om een sekslijn te bellen, maar het nummer ken ik nog steeds uit mijn hoofd: 060509.

Dat geeft wel aan hoe vaak wij in dat hokje stonden te bellen. Vier giechelende meiden, gepropt in een telefooncel. We hadden een kwartje speciaal voor de gelegenheid bewaard. Toets 1 als je een vrouw bent. Toets 2 om door te gaan naar de volgende man. “Hallo, dit is Henk.” Een zwoele stem klonk door de telefoon.

Je had ook Ben uit Spijkerboor of Peter uit Geldermalsen. Op een gegeven moment kenden we ze bijna allemaal. “Ben je ook zo nat,” was een standaardzin die altijd volgde na het uitwisselen van namen en woonplaatsen. Wij hadden geen idee wat het betekende.

Giechelden alleen maar en hadden al snel door dat ‘ja’ het correcte antwoord was in dit rollenspel. Soms gingen de mannen te ver. Vonden we het vies worden, dan toetsten we snel een 2, waarna het volgende gesprek kon beginnen. Het was eigenlijk een soort seksuele voorlichting.

We hoorden woorden waarvan we absoluut de betekenis niet wisten, maar door de stem van de man – hij ging steeds meer hijgen – kregen we wel een beeld. Met rode konen kwamen we na een half uur weer uit de telefooncel. Nog zeker een uur nalachend over wat Peter uit Geldermalsen allemaal had gezegd en waarom Ben uit Spijkerboor nou de hele tijd zei dat hij ‘keihard’ was.

Het kwartje bewaarde ik in een soort minirugzak aan mijn sleutelhanger, met een briefje met het telefoonnummer en de tekst ‘een kwartje voor’ met een hartje erbij. Als meisje houd je immers van de details. Ik weet nog dat mijn moeder dat briefje uiteindelijk vond en het nummer ging bellen.

Ze is zich waarschijnlijk rot geschrokken. Ze riep dat dit vast het idee van vriendinnetje X was, van wie mijn moeder nooit zo’n fan was. Grappig, hoe je als moeder altijd de schuld bij een ander kind legt. “Wat als zo’n man er andere ideeën bij heeft en wil afspreken?” Dat was niet eens bij ons opgekomen. We kregen al rillingen bij het idee.

We waren elf, maar natuurlijk niet gek. Achteraf gezien was het ontzettend fout, want die mannen van middelbare leeftijd moeten hebben gehoord dat ze kinderen aan de telefoon hadden. Het weerhield ze er niet van hijgend klaar te komen. Hoewel wij in koor mee hijgden. Dat dan weer wel.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.