Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘In mijn twintig jaar met Franklin heb ik kunnen zien hoe vaak je er tussenuit wordt gepikt door de kleur van je huid’

Marije: ‘In mijn twintig jaar met Franklin heb ik kunnen zien hoe vaak je er tussenuit wordt gepikt door de kleur van je huid’

Marije: ‘In mijn twintig jaar met Franklin heb ik kunnen zien hoe vaak je er tussenuit wordt gepikt door de kleur van je huid’

Daar zitten we dan. Met zijn vieren in de Thalys. Het was weer een gehaast vanochtend. Maar nu, zittend in de luxe stoelen van de trein, is het moment daar om achterover te leunen. Ik moet nog een column tikken, Franklin is ook aan het werk en de kinderen kijken een film op de iPad.

Niet wit

We zijn onderweg naar Disneyland Parijs. Soms heb je even van die momenten waarop het binnenkomt. Dat je beseft wat voor mooi leven je mag leiden. Dat je stiekem ook een beetje trots bent. Op wat je hebt bereikt samen. Dat het heus weleens worstelen was, die eerste jaren met kinderen. Al die verschillende fases in het ouderschap, carrières die kwamen, banen die wisselden, verbouwingen en alles wat nog meer bij het leven hoort.

Wankelend tussen begrip en onbegrip voor elkaars tekortkomingen. Maar we zijn er nog. Ik gaap, klap mijn laptop open en Franklin staat op om de wagon te zoeken met de bar voor koffie. Hij knipoogt: “Die kun je wel gebruiken.”  Tien minuten later komt hij terug. Zonder koffie. Misschien is het ’t contrast. De bubbel waar ik even in verkeerde. En de realiteit die zich ineens aan me opdringt.

Zo’n zes wagons was hij doorgelopen tot hij vlak voor de coupé met de bar werd tegengehouden door een conducteur. Hij moest zijn kaartje laten zien. Rondlopen is immers een tactiek voor zwartrijders. Met de bar vlak voor zijn neus moest hij rechtsomkeert maken. Als een kleine jongen. Verbaasd ben ik niet eens meer. Misschien is dat nog wel het schokkendst.

In mijn twintig jaar met Franklin heb ik dit soort dingen zo vaak meegemaakt dat het ook in mijn systeem is gaan zitten, als een soort vieze smaak, die ik maar niet weg­geslikt krijg. Ik heb al die jaren kunnen zien hoe het is om te leven in een overwegend wit land, als je zelf niet wit bent. Hoe vaak je er tussenuit wordt gepikt of simpelweg de schijn tegen hebt. Door de kleur van je huid.

Negen van de tien keer is het niet eens bewust, maar gebaseerd op vooroordelen of stereotypering. Diegene gaat weer door met zijn dag, onwetend, terwijl het bij de ontvanger onder de huid gaat zitten en daar blijft steken. Lelijk en naar. Deze week doet Yuli Minguel haar verhaal aan Flair. Ooit deed ze mee aan Idols en The Voice, maar dat redde haar niet toen ze vanwege klachten over geluidsoverlast eerst de politie en later jeugdzorg op haar dak kreeg.

Lees ook
Marije: ‘Hoe leg je in vredesnaam dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op?’

Het leidde tot een punt waarop ze, zwanger van haar derde, moest vechten voor het gezag over haar kinderen. Haar verhaal is indringend en zo gedetailleerd beschreven dat het blijft hangen. De gevolgen waren verstrekkend. De grote vraag is: hoe was er gereageerd als Yuli in dezelfde buurt had gewoond, maar wit was geweest?

Hoe was er gereageerd als Yuli in een ‘witte’ wijk had gewoond? Het zijn vragen die we blijven stellen. Niet om altijd een antwoord paraat te hebben, maar om te beseffen dat die vraag ertoe doet.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief