Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Hoe leg je in vredesnaam dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op?’

Marije: ‘Hoe leg je in vredesnaam dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op?’

Marije: ‘Hoe leg je in vredesnaam dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op?’

Op Internationale Vrouwendag klonk de roep weer even keihard: vrouwen moeten financieel onafhankelijk zijn en parttime werken staat dat in de weg. Slechts een kwart van de vrouwen in Nederland heeft een fulltimebaan, de helft heeft geen eigen inkomen dat hoger is dan het wettelijk minimumloon.

Fulltime

Dat dit een probleem is, hoef ik voor niemand uit te leggen. Afhankelijk zijn is nooit goed, zeker niet van een partner van wie je nooit zeker weet of die je partner blijft. Gaat de relatie stuk, dan zit je met de gebakken peren. In de jaren zeventig, toen mijn moeder van haar eerste kind beviel, had ze voor die parttimebaan waarschijnlijk een moord gedaan.

Ze werkte na een jarenlange studie bij Shell, maar stopte toen ze kinderen kreeg. Want zo ging dat toen. Punt. Toch fluisterde ze mij geregeld in hoe belangrijk het was om later financieel onafhankelijk te zijn. Waarschijnlijk omdat ze het maar moeilijk kon verkroppen dat zij dat op dat moment niet kon. Toen we op de middelbare school zaten en ze haar kans schoon zag, bleek haar branche zo veranderd dat ze zich moest laten omscholen.

Ze bikkelde opnieuw door drie jaar studie heen. Maar daar was ineens het fenomeen deeltijdbaan. Wel moederen, geen gat in je cv. Natuurlijk was het lastig als je amper twaalf weken na je bevalling je baby achterliet bij de crèche. Maar je wilde een bijdrage blijven leveren aan de maatschappij, aan je portemonnee en aan je eigen ontwikkeling. Nu is dat dus niet meer genoeg.

Nu zorg je er met je parttimebaan immers eigenhandig voor dat de loonkloof niet wordt gedicht en de emancipatie muurvast zit. Daar zit je dan, kind op schoot, achterstallig werk en stapels was voor je neus, terwijl je je afvraagt: hóé dan? Wie gaat er naar schoolgesprekken, voorstellingen – altijd op onhandige tijden?

Lees ook
Marije: ‘Er is oorlog. En toch gaat het leven door. Zitten we ’s avonds aan de wijn’

Schreeuwende schuldgevoel

Hoe zorg je voor een gezonde maaltijd in dat uurtje waarin jij thuiskomt en je kinderen alweer naar bed moeten? Wie blijft er thuis bij een ziek kind? Hoe leg je in vredesnaam dat schreeuwende schuldgevoel het zwijgen op? Ik werk fulltime en worstel daar elke dag mee. Het wordt tijd dat we inzien dat onze maatschappij is ingericht op in deeltijd werkende vrouwen.

Kijk maar naar iets simpels als schooltijden. Ter vergelijking: in Denemarken gaan de kinderen tot vier uur naar school. Deze maand werd bekendgemaakt dat de aan ouderschapsverlof gekoppelde vergoeding wordt verhoogd: ouders krijgen in het eerste jaar dat ze ouderschapsverlof opnemen niet vijftig, maar zeventig procent van hun loon uitbetaald. Dat is echter slechts een druppel op een gloeiende plaat. Dáár zou het over moeten gaan. En niet weer met het vingertje wijzen naar de Nederlandse vrouw en vragen:  ‘Draagt ze wel genoeg bij?’

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief