Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Marije Veerman > Marije: ‘Op een feestje leende hij de ring van de buurman en stelde hij mij dé vraag’

Marije: ‘Op een feestje leende hij de ring van de buurman en stelde hij mij dé vraag’

Marije: ‘Op een feestje leende hij de ring van de buurman en stelde hij mij dé vraag’

“Weet je hoe ik het voor me zie?”  We zijn aan het lunchen in een restaurant. Het is al even geleden dat Franklin tijdens een feestje met iets te veel alcohol een ring leende van de buurman en ten overstaan van al onze familie en vrienden spontaan besloot dé vraag te stellen. Het was heus niet dat ik per se wilde trouwen.

Als we het er weleens over hadden, riep ik vooral dat ik het veel te duur vond. Maar de romantiek van het aanzoek had me op een of andere manier op een roze wolk gezet en sindsdien zweefde ik door een wereld van uitnodigingen, tule, gipskruid en mijn man in een wit pak.

Trouwplannen

Ik had het al helemaal uitgedacht. Elke avond in bed zag ik mezelf rondjes draaien door een weiland in een droom van kant en satijn. We zouden trouwen op een warme zomeravond. Als de avondzon zakt en de wereld voor even een roze gloed krijgt. Bij een grote houten schuur omlijst met wuivende grassen en gipskruid. De mensen zouden niet in nette rijen zitten, maar gewoon knus met zijn allen bij elkaar. Daarna zou het feest losbarsten. Met foodtrucks, een deejay en een Surinaamse band. Zo’n vooruitzicht waarbij je buik steeds een huppeltje maakt als je eraan denkt. Alleen was ik vergeten dit met Franklin te delen.

Tot die middag. Want toen ik begon met: “We beginnen rond een uur of acht. Wanneer de zon zakt…”  keek hij me vreemd aan. “Hoezo acht uur? Dat is toch veel te laat.” Ik had niet gemerkt dat ik bij de start van mijn verhaal over de tafel was gaan hangen, alsof ik letterlijk de afstand tussen ons wilde verkleinen, maar ineens zat ik weer rechtop. “Nou, iets eerder mag natuurlijk ook.”  Ik ging iets minder zeker van mezelf verder. Met de schuur, hooibalen en een deejay. Maar Franklin schudde zijn hoofd. “Je trouwt toch niet in een schuur? We kunnen beter een mooie locatie huren. Ergens bij het water in Vinkeveen.”

Lees ook:
Marije: ‘Er is geen leed zo groot als dat van de nabestaanden van het slachtoffer’

Ik merkte mijn eigen irritatie heus wel. En dat ik was gaan snauwen, maar ik kon het niet helpen. Het was alsof iemand mijn wolkje had doorgeprikt en wat restte was een leeggelopen ballon. Ergens in mijn gedagdroom was ik vergeten dat ik niet de enige was die trouwde en ik had niet verwacht dat Franklin een eigen beeld had ontwikkeld. Dat ver weg stond van het mijne. Nu hadden we allebei onze hakken in het zand gezet.

We kibbelden verder. Over een Nederlandse zanger die ik niet wilde en het eten dat hij veel uitgebreider voor zich zag dan ik, tot we op een gegeven moment het punt hadden bereikt van of schreeuwen of zwijgen. Aangezien we in een restaurant zaten, werd het dat laatste. Ongemakkelijk keken we beiden een andere kant op, ik was me ineens enorm bewust van mijn omgeving.

Ik probeerde iets neutraler te kijken en nam geforceerd een slok van mijn wijn. Alsof dat de schijn zou ophouden van een gezellig samenzijn. We vroegen de rekening en reden zwijgend naar huis. Er ging een hele lockdown overheen voordat we het onderwerp weer durfden op te pakken. Gisteravond, tijdens een etentje met vrienden. Waarbij de vrouwen aan mijn kant stonden en de mannen aan die van hem. We wachten nog wel even met plannen.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

fotografie Dorian Jurne