Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Waarom zeggen vrouwen toch zo vaak sorry over van alles en nog wat?’

Marije: ‘Waarom zeggen vrouwen toch zo vaak sorry over van alles en nog wat?’

Marije: ‘Waarom zeggen vrouwen toch zo vaak sorry over van alles en nog wat?’

“Goedemorgen, ik belde je even over een event, komt het uit?” “Hi, ik ben in Wenen, dus kan ik je morgen even terugbellen?” “O sorry.”

Geen idee waarom het mij ineens zo opviel. Het feit dat ze sorry zei, terwijl ik degene was die opnam en haar niet te woord kon staan. En het feit dat ik mijn eigen sorry nog net kon inslikken. Het kwam waarschijnlijk omdat we het er die week nog over hadden gehad op de redactie. Waarom vrouwen toch zo vaak sorry zeggen over van alles en nog wat en hoezeer we ons daaraan ergeren.

Vrouwen zeggen sorry

Sorry, ik struikelde. Sorry, ik moet nog boodschappen doen. Sorry, ik heb niet opgeruimd. Sorry, het stoplicht is al groen. Sorry, ik was even aan het douchen. Sorry, ik zag je niet. Sorry, ik was vroeg. Sorry, ik kan niet komen. Sorry, je hebt het al. Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry, sorry. Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik zelfs sorry zei omdat een ánder mij aanstootte. Sorry dat mijn voet je weg belemmert.

Wat is dat toch met vrouwen en sorry zeggen, vraag ik me af. Want even googelen leert dat we dat inderdaad vaker doen dan mannen. Zelfs tien keer vaker. Datzelfde onderzoek zegt trouwens dat dit vooral komt doordat we dingen sneller als aanstootgevend zien dan mannen.

We zíjn dus niet aanstootgevend, maar we voelen het wel zo. Een leuk overblijfsel van al die jaren waarin we niet mee mochten doen als het om de écht belangrijke zaken ging: politiek, stemmen, werken. En dus voelen we nu nog steeds de behoefte om sorry te zeggen om de impact van onze woorden te verzachten. In feite zeggen we dus: sorry dat we bestaan.

Lees ook
Marije: ‘Ik dacht nog: dat is niet handig, maar de tijd daarna is één groot gapend zwart gat’

Gladstrijken

Ik las ooit een boek van Deborah Tannen, over vrouwen en mannen op de werkvloer. Ook daarin ging het over de enorme sorrycultuur onder vrouwen. Tannen ontdekte dat het daarbij niet zozeer ging om het op zich nemen van schuld. Het was meer een ‘sorry dat het is gebeurd’. Alsof je als vrouw continu met hartjes wilt strooien om alles maar glad te strijken. Lief natuurlijk, maar totaal onnodig en een uitputtingsslag. Vooral voor vrouwen zelf.

Laatst was ik in een trappenhuis toen ik een vrouw tegenkwam die struikelde. Ze keek mij aan en zei sorry. Ze had mij niet geraakt of ook maar in de weg gelopen. Maar toen ik erover nadacht, snapte ik waarom ze sorry zei. Ze zei sorry voor de commotie die ze had veroorzaakt. Gladstrijken. Dat is wat ze deed.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (10) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief

Fotografie: Dorian Jurne