Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Het voetbalveld op zaterdagochtend is elke week een vat vol testosteron, hoop, frustratie en vervlogen dromen’

Marije: ‘Het voetbalveld op zaterdagochtend is elke week een vat vol testosteron, hoop, frustratie en vervlogen dromen’

Marije: ‘Het voetbalveld op zaterdagochtend is elke week een vat vol testosteron, hoop, frustratie en vervlogen dromen’

Het voetbalveld voor de jeugd op zaterdagochtend is elke week opnieuw een vat vol testosteron, hoop, frustratie, teleurstelling en vervlogen dromen. “Godverdomme, wat een klerezooi. Ik doe het ook niet meer.” De grensrechter, een ouder van een zoon die net de bal verliest, gooit de vlag op de grond en beent het veld af.

Fanatieke ouders

Dat is nog best een eindje, aangezien het hek zich aan de andere kant bevindt, maar hij stapt stoïcijns door. Ergens hoop ik dat hij zich ter hoogte van de middenstip bedenkt – zoals ik ook had bij Will Smith, toen ik allang wist dat hij die klap had uitgedeeld, maar bij het zien van de herhaling toch even hoopte dat hij zich vlak voor het podium zou omdraaien – maar het is tegen beter weten in. Dit is wat voetbal met ouders doet.

Ik heb erger gezien. Een coach die met stoelen gooide in de kleedkamer, terwijl dertien zevenjarigen hem met open mond aanstaarden. Een assistent-coach die “Eruit, eruit, je gaat er nú uit!” blèrde tegen zijn eigen zoon, waarbij de jongen in kwestie nog het volwassenst was door zijn schouders op te halen en uiterst droog “Je hoeft niet zo te schreeuwen, ik hoorde je de eerste keer ook wel” antwoordde. Ouders die een paar teams geleden nog enthousiast applaudisseerden en “Aaah zonde, volgende keer beter!” riepen, verliezen op het moment dat hun kind de selectie aantikt alle onschuld. Alsof ze de prof-carrière al kunnen ruiken.

Lees ook
Marije: ‘Dit is de reden dat mensen met geld hun kinderen al jaren naar privé bijles sturen’

Vol trots

Nu heb ik persoonlijk niets tegen een beetje ambitie. Van kinderen die je drie keer per week naar training moet brengen en met wie je elke vakantie weer een hele dag vastzit op een of ander toernooi, standaard in de verste uithoeken van het land, mag je best wat terugvragen. Maar als je van je kind van negen eist dat het elke week de wedstrijd terugkijkt en analyseert wat beter had gekund, moet je jezelf misschien afvragen of je je niet een tikkeltje te veel laat meeslepen.

Helemaal als je dat gegeven ook nog zonder blikken of blozen deelt in de rust, met tientallen ouders om je heen die zich binnen komen opwarmen aan een plastic bekertje lauwe koffie. Maar goed, na drie jaar schopte het jochie het wel mooi tot de selectie van FC Volendam. De vader glom van trots. Dat snap ik ook wel, hij had er keihard voor gewerkt. Maar daar, op het veld, vroeg ik me toch af wie er nu echt van profiteert dat na corona weer langs de lijn mag worden gestaan. Ik moet jullie het antwoord schuldig blijven.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (10) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief