Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Vliegschaamte? Ik had er geen last van; dit hadden we gewoon verdiend’

Marije: ‘Vliegschaamte? Ik had er geen last van; dit hadden we gewoon verdiend’

Marije: ‘Vliegschaamte? Ik had er geen last van; dit hadden we gewoon verdiend’

Over een maand gaan we op vakantie. Drie weken Sri Lanka. We bedachten het een halfjaar geleden en boekten de vliegtickets vrij snel daarna. Half high van het vooruitzicht dat het allemaal weer kon. De vrijheid verre landen te bezoeken, nadat we drie jaar lang vooral in de postzegel bij ons eigen huis hadden gebivakkeerd.

Vliegschaamte? Ik had er geen last van; we hadden toch zeker drie jaar lang niet ver gevlogen? Dit hadden we gewoon verdiend. Dat de wereld samen met covid definitief veranderd was, daar stond ik niet bij stil. Ik wilde het waarschijnlijk ook helemaal niet zien. Ik zie me nog zitten met mijn vinger op de enterknop.

Post-covid vakantiestress

Twee keer overstappen moesten we. In de pre-covidperiode draaiden we onze hand er niet voor om. Wat maakte het immers uit? Een vliegtuig was net een bus. Je stapte eruit, ging wat eten en stapte er een paar honderd meter verderop weer in. Onze enige zorg was of we tijdens de overstap wel genoeg tijd hadden om te eten. Gevolgd door: doet ons tv-schermpje het wel op de vervolgvlucht. Ooit op een vlucht naar Bali was dat niet het geval, ik heb me zeven uur lang dood verveeld.

Maar post-covid is vakantiestress naar een heel nieuw level gestegen. ’s Nachts lig ik wakker van de beelden die ik iedere dag op social media zie voorbijkomen. Rijen van meer dan een kilometer lang bij de luchthaven. Kronkelend als een enorme slang over het parkeerterrein en dan moet je nog naar binnen. Beelden die ik voorheen vooral associeerde met landen waar het niet zo nauw werd genomen met de mensenrechten. Waar mensen uren in de rij staan om te mogen stemmen of te kunnen eten.

Lees ook
Marije: ‘Eindelijk zag ik in wat de achternaam van Franklin en de kinderen echt was: een slavennaam’

Monsterrijen

In Nederland staan we in monsterrijen om op vakantie te kunnen. Er kleeft vast iets ironisch aan, de zaken die wij in Nederland als rechten zijn gaan zien. Maar ik wil zo graag op vakantie dat ik er eigenlijk niet verder over wil nadenken en mee klaag met alle andere vakantiegangers ‘dat dit toch echt belachelijk is’. Inmiddels zoek ik me suf naar alternatieven. Want komen we al op tijd bij de douane, om vervolgens onze riem, schoenen, laptop en toilettas uit de handbagagekoffer te mogen halen, dan is het nog maar de vraag of het vliegtuig ook vertrekt.

We zullen de eersten niet zijn waarbij een vlucht werd geannuleerd terwijl mensen al met één voet in de slurf stonden. En wordt de vlucht niet geannuleerd, dan is op tijd vertrekken het volgende issue. Te laat vertrekken betekent de overstap missen en vastzitten in een land waar je niets te zoeken hebt.

En had ik al gezegd dat wij twee overstappen hebben? Twee overstappen waarbij we er onlangs ook nog achter kwamen dat we ons moeten houden aan de covidregels van alle drie de landen: Sri Lanka én de twee van de overstap. Dat betekent een woud aan onoverzichtelijke vereisten waar geen touw aan vast te knopen is. Tientallen formulieren, grote vraagtekens of vaccinaties van kinderen nog geldig zijn tot zelfs covidverzekeringen die moeten worden afgesloten. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat het land van bestemming twee maanden nadat we geboekt hadden in een financiële crisis belandde. Maar gaan zullen we.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (10) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief