Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Er is oorlog. En toch gaat het leven door. Zitten we ’s avonds aan de wijn’

Marije: ‘Er is oorlog. En toch gaat het leven door. Zitten we ’s avonds aan de wijn’

Marije: ‘Er is oorlog. En toch gaat het leven door. Zitten we ’s avonds aan de wijn’

Op het moment dat de wereld in brand kwam te staan, zat ik in de Dominicaanse Republiek. Het is vreemd om op vakantie te zijn op het moment dat er zich een ramp voordoet. Daar zit je, op de top van je geluk met geen andere zorgen dan: waar moeten we vandaag eten? Terwijl op je scherm de meldingen oppoppen van de eerste bombardementen in de Oekraïne.

Het contrast kon niet groter zijn. Terwijl ik zat te piekeren hoe ik deze informatie moest delen met de kinderen, was het nieuws bij hen al doorgedrongen. Blijk-baar doet TikTok tegenwoordig ook aan het verslaan van oorlog. “Ze gaan de dienstplicht invoeren, mama. Wat is dienstplicht?” Ik zie hem staan in zijn zwembroek. Zijn pet achterstevoren. Zijn krullen een stuk korter dan ik zou willen, want “dat vindt alleen jij leuk, mam”. Zo groot, maar toch nog zo klein.

De paniek slaat ineens toe. Hij grijpt zich aan me vast, als een kat in nood. Ik leg uit dat niet alles wat hij op TikTok leest waar is. Wat dienstplicht inhoudt, dat je daar in Nederland al jaren niet meer voor wordt opgeroepen. Maar tegelijkertijd denk ik aan al die jongens aan de andere kant van Europa. Jongens, net als de mijne, en wat het voor hen betekent. Ik lees over de strategie van Poetin in Rusland. Dat hij jongens, soms niet ouder dan achttien, onder valse voorwendselen –  ‘een trainingsmissie’ – naar de frontlinie heeft gestuurd. Als kanonnenvoer.

Ik denk aan al die ouders die achterblijven met een lege stoel en een leeg bed. Het ene moment zeur je nog over de berg met kleding op de slaapkamervloer, of over vieze borden die wéér niet opgeruimd zijn, het andere moment leef je tussen hoop en vrees. Hun zoon, groot, maar toch nog zo klein, opgeofferd voor de grootheidswaanzin van een wereldleider. Ik voel me machteloos.

Lees ook
Marije: ‘Hoe kon ik overwegen om in mijn gezonde borsten te laten snijden omdat ze niet passen in het schoonheidsideaal?’

Onder deze leeftijd zijn er geen daders, alleen slachtoffers. Het is een realiteit die doordringt. Hoe relatief vrijheid eigenlijk is en hoe dichtbij oorlog komt. Hoe veilig zijn we eigenlijk? De wereldvrede, balancerend op een zijden draadje tussen twee supermachten met Europa in het midden.

En toch gaat het leven door. Zitten we ’s avonds aan de wijn. Wordt er gezwommen, gelachen, gedronken en ja, toch ook weer gezeurd. Want wat moeten we anders. 

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.