Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Hoe hard je ook probeert om te verbergen dat je jarig bent, er is altijd wel iemand die erachter komt’

Marije: ‘Hoe hard je ook probeert om te verbergen dat je jarig bent, er is altijd wel iemand die erachter komt’

Marije: ‘Hoe hard je ook probeert om te verbergen dat je jarig bent, er is altijd wel iemand die erachter komt’

Vorige week was ik jarig. Ik ben heel blij dat het voorbij is. Ik vind jarig zijn verschrikkelijk. Ik zie mezelf als kind nog voor het raam zitten. “Mama, wanneer komt de visite nou?” en dat dan na vijf minuten nog een keer vragen. Toen was jarig zijn nog ongecompliceerd. Het was iets waar je naar uitkeek. Dat je dan ’s ochtends wakker werd met zo’n geluksgevoel in je buik.

Jarig zijn

Deze dag ging helemaal om jou. Op school trakteren, toegezongen worden, feest, gezelligheid en vooral die cadeaus. Toen voelde ik me speciaal. In de tijd die volgde is dat gevoel ergens volledig gekenterd. Hoogstwaarschijnlijk op hetzelfde moment dat ouder worden niet meer iets was wat ik toejuichte. En ja, ik hoor heus wel hoe ondankbaar dat klinkt. “Wees blij dat je ouder wordt! Besef je wel dat er ook mensen zijn die er alles voor overhebben om er weer een jaartje bij te mogen tellen?”

Het is me de afgelopen jaren vaak gemeld als ik vertelde dat ik niet stond te springen om jarig te zijn. Het is ook exact wat ik mijn inner self zo’n twee weken voor D-day vertel, wanneer de vragen over wat ik met mijn verjaardag ga doen beginnen. Maar mijn inner self wil niet luisteren. Die wil liever onder een dekbed kruipen en er pas de volgende dag onder vandaan komen, volledig negerend dat er weer een jaar bij is geturfd.

Jarig zijn herinnert me er gewoon aan dat de tijd door mijn vingers glipt. Dat er steeds minder jaren overblijven om te genieten, te leven, te lachen, lief te hebben. Ik vergelijk het weleens met vakantie. Die paar weken van zon, zee en strand, waarbij je de eerste dagen een bijna kinderlijk onbezorgd gevoel ervaart. Dat gevoel van eindeloosheid. Maar als de eerste week voorbij is, verandert dat al en ontstaat er onder al dat genieten ook een soort treurigheid over het feit dat het alweer bijna voorbij is. Maar ja, probeer dat mensen maar eens uit te leggen.

Op niet jarig willen zijn, rust nog steeds een gigantisch taboe en hoe hard je ook probeert om te verbergen dat je jarig bent, er is altijd wel iemand die erachter komt. “Ooo, je bent jarig? Wat leuk, waarom heb je dat niet gezegd? Wat heb je gekregen? Wat zijn je plannen? Niets bijzonders? Hoezo vind je jarig zijn niet leuk?” Voor ik het weet, ben ik verwikkeld in een gesprek over ondankbaarheid, egoïsme (blijkbaar is de heersende norm dat wanneer je op verjaardagsfeestjes komt, je er eentje hoort terug te geven) en ongezelligheid.

Lees ook
Marije: ‘Twaalf vrouwen, zo verschillend, maar allemaal worstelden we met hetzelfde: ons zelfbeeld’

Het liefst ben ik dan ook weg op die dag. Vrij, met het gezin iets leuks doen. Zodat ik niet steeds hoef uit te leggen dat ik de rest van het jaar heus wel in ben voor een feestje, alleen niet ter ere van mijn verjaardag. Dan is de beladenheid ervan af. Nog 364 dagen om dit voor volgend jaar te regelen.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (10) in Purmerend.

fotografie Dorian Jurne I styling Charise Rozenbeek I haar en make-up Naïma Bremer