Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ineens was ik het zat om altijd maar de beste versie van mezelf te laten zien’

Marije: ‘Ineens was ik het zat om altijd maar de beste versie van mezelf te laten zien’

Marije: ‘Ineens was ik het zat om altijd maar de beste versie van mezelf te laten zien’

Dus daar stond ik, aan het zwembad van een veel te dure villa in Sri Lanka die we onszelf voor vier dagen hadden gegund. Het was het moment waarop ik dacht: fuck it.

Ik had me net door een reeks foto’s op Instagram geworsteld. Een Gaby Blaaser in bikini (is zij ooit níét in bikini?!) en zo nog een stuk of tien flawless vrouwen. Ik zag zelfs insta versus reality foto’s die volledig waren geregisseerd. Echt was het allang niet meer.

Fuck it

Maar deed ik het zelf zo anders? Hoe vaak had ik zelf niet deze vakantie tegen de kinderen gezegd: “Deze foto wissen, hoor.” Of Franklin een foto verboden te plaatsen: want kijk nou, die putjes.

Ik baalde ervan. Hier was ik, hoofdredacteur van een vrouwenmerk, die angstvallig haar eigen oneffenheden verborgen hield. Wat voor boodschap gaf ik hier eigenlijk mee aan de vrouwen die mij volgden? En misschien erger nog: wat voor boodschap gaf ik mee aan mijn eigen kinderen? Mijn dochter die moet opgroeien met social media.

Ik had net nog een column geschreven over dat ik liever moest zijn voor mijn lijf. Dus toen Liv een foto had gemaakt van mij bij het zwembad en ik wederom maar bleef in- en uit-zoomen terwijl er gedachten als donderwolken door mijn hoofd zweefden – Waar komen al die putjes in mijn billen vandaan, die heb ik toch helemaal niet zo heftig? – mijn vinger al boven de prullenbakknop danste en ik Liv met haar ogen zag rollen: “Het is weer niet goed zeker?”, was ik het ineens zat.

Lees ook
Marije: ‘Toch is er altijd dat vervelende stemmetje dat zegt dat je niet goed genoeg bent’

Billen op de foto

Zat om altijd maar de beste versie van mezelf te laten zien. Om me zorgen te maken over wat anderen wel niet zullen denken. “Jawel hoor, ik plaats hem zelfs op Instagram.” Ze staarde wat ongelovig naar het scherm dat ik haar liet zien. Het voelde goed en de reacties waren hartverwarmend. Tientallen lieve berichtjes in mijn DM van vrouwen nét als ik. Vrouwen die elke dag wel worstelen met iets van hun lichaam dat niet perfectie schreeuwt. Ze waren geraakt door mijn post. Ik kreeg complimentjes over mijn lef. Totale vreemden die de moeite namen om me te vertellen dat ik er prima uitzag. Dat er geen ‘normaal’ vrouwenlichaam bestond. Dat dit is wat we met zijn allen zouden moeten doen. Ik danste de laatste dagen door Sri Lanka. Lichter, bevrijd.

Tot ik na drie weken vakantie weer op de redactie kwam. Bij de lift complimenteerde een collega van een ander magazine mij (best luid) met mijn billenpost. Bij de koffie stootte een vrouw van de afdeling sales me aan: “Stoer hoor, zo je billen laten zien. Geweldig dat je dat doet.”

Allemaal hartstikke lief natuurlijk en goed bedoeld, maar ik kon er niets aan doen, ineens voelde het alsof ik daar stond zonder broek aan. Hoofdredacteur van Flair in haar string bij de koffiecorner. Dat iedereen thuis langs mijn foto had kunnen scrollen, van de hele salesafdeling tot aan de hoogste baas, ik had er simpelweg niet bij stilgestaan. Met mijn koffie in mijn hand ben ik mijn kamer in gevlucht om er even niet meer uit te komen.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Flair (@flair_nl)

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (14) en dochter Liv (10) in Purmerend.
Deze column komt uit Flair 36-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Fotografie: Dorian Jurne