Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Ik besefte dat het zo niet langer meer kon, ik herkende mijn eigen zoon niet meer’

Marije: ‘Ik besefte dat het zo niet langer meer kon, ik herkende mijn eigen zoon niet meer’

Marije: ‘Ik besefte dat het zo niet langer meer kon, ik herkende mijn eigen zoon niet meer’

Gisteren was ik het dus zat. Ik had Kyano vier keer geroepen voor het eten. Waar hij overigens nul bijdrage aan had geleverd, en hij kwam nog steeds niet. Sterker nog, hij nam niet eens de moeite om antwoord te geven.

Ik weet, heel pedagogisch verantwoord was het niet, maar ik stormde naar boven, trok de stekker uit de Playstation, schoof het ding onder mijn arm en beende de kamer uit. Mijn zoon verbouwereerd en hevig protesterend achterlatend. “Heb je enig idee wat je hebt gedaan? Mam? Mahaaam!” Het was klaar. Maandenlang van ergeren en toch maar weer toegeven onder het mom van ‘het is ook zielig’ en ‘wat moet hij anders doen’ hadden een hoogtepunt bereikt.

Het was alsof ik in één keer helder zag wat twee jaar lang hoppen van lockdown naar lockdown hadden aangericht in ons huis. Toegegeven, het eerste jaar waren we nog vol goede moed. Er was ineens tijd voor spelletjes aan de keukentafel. Warme chocomelk met marshmallows en in de weekenden marcheerden we door de bossen en de duinen. Genietend van de natuur en oké, ook van de honderden andere mensen die hetzelfde deden als wij. Maar inmiddels komen de spelletjes nauwelijks de kast uit, niemand heeft er meer zin in. In plaats daarvan hingen we de avonden en weekenden op de bank, gestript van enig initiatief. Afgevlakt. Als opgebruikte gummetjes.

Ergens in die tijd moet het gebeurd zijn. Dat moment dat de Playstation met mijn zoon begon te spelen in plaats van andersom. Het was vooral ik, die het had laten gebeuren. Die zo vaak nog ja had gezegd op zijn smeekbedes om niet ietsje langer te mogen, terwijl alles in mij riep dat het ongezond was. Er was iets aan de manier waarop ik hem hoorde lachen als hij erop zat. Zijn vrienden schallend door de luidsprekers. Onbezorgd. Ik had gewoon medelijden. Dit was immers de generatie die hun schoolmusical niet had mogen doen in groep acht. Die geen memorabel afscheid had gehad van de basisschool. Die zo vanuit een lockdown de brugklas in was gegooid, zonder introductieweek of kamp. Een generatie die zo vaak thuis had gezeten om school te volgen vanachter een scherm, dat het maken van nieuwe vrienden nou niet bepaald vlekkeloos verliep. Dus gaf ik toe. Veel te veel en veel te vaak. Tot dat moment kwam dat ik besefte dat het zo niet langer meer kon omdat ik mijn eigen zoon niet meer herkende.

Hij zat alleen nog maar boven en kwam alleen nog beneden als hij zijn honger echt niet langer meer kon negeren. Een week lang heb ik de Playstation weggestopt. Ik kocht nieuwe spelletjes waarbij ik het hele gezin dwong om mee te doen – en nee, dat was inderdaad niet meteen gezellig – maar na een paar dagen kwam er verbetering. De lucht klaarde. Het snauwen stopte en Kyano kwam uit zichzelf naar beneden om die leuke serie samen te kijken. Inmiddels is de Playstation weer terug op zijn plek, maar geldt er weer een regel van twee uur per dag. We proberen ons er allemaal aan te houden.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.