Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Lisanne: ‘Mensen waren het niet eens met een column die ik voor een krant had geschreven’

Lisanne: ‘Mensen waren het niet eens met een column die ik voor een krant had geschreven’

Lisanne: ‘Mensen waren het niet eens met een column die ik voor een krant had geschreven’

Ik ben viral gegaan, en niet in a good way. Mensen waren het niet eens met een column die ik voor een krant had geschreven, over grensoverschrijdend gedrag. De kop die de eindredacteur erboven had gezet, was vrij ongenuanceerd, té kort door de bocht, die suggereerde dat ik het ontvangen van een complimentje (‘Je bent mooi’) grensoverschrijdend vind.

Drek

Wie de hele column zou lezen, zou begrijpen dat ik het vooral onveilig vond dat de complimenten-man, die ik tegenkwam tijdens het uitlaten van Leo, dichter bij mij kwam dan me lief was. In mijn aura. Maar vrij weinig mensen namen de moeite om verder te lezen. Waar ze wel de moeite voor namen? Mij uitschelden.

Een bloemlezing: ‘Door mensen zoals jij is heel deze wereld naar de klote.’ ‘Ik hoop dat je onvruchtbaar bent, want als zo een achterlijke mongool als jij zich voortplant blijft het maar erger worden.’ ‘Aandachtsstoornis. Opsluiten (GGZ).’ ‘Wat ben jij een dom millennial stuk vreten met je achterlijke gezeik.’ ‘Ik zou zelfs mijn hond niet op je loslaten.’ ‘Dom zeikwijf.’ ‘Leer je kop houden, snollerige aandachtshoer.’

Elke minuut kreeg ik er tientallen notificaties bij van berichten, en public of privé, via Twitter, mail, Instagram, Facebook. Wat gebéúrde hier? Het had bijna iets weg van een klucht: hoe een column over grensoverschrijdend gedrag nog meer grensoverschrijdend gedrag losmaakte.

Ik heb me weleens afgevraagd wat ik zou doen als ik viral zou gaan. Wie op een sociaal medium zit, loopt altijd het risico onderdeel te worden van een opruiende online hetze – en ga er dan maar aan staan. Ik moest eraan gaan staan.

Ik belde mijn vriend: “Kun je hierheen komen?” Ik wilde niet alleen zijn, de reacties kropen onder mijn huid. Kippenvel, buikpijn, droge keel, geen trek. Telefoon uit. Toch weer kijken. Toch weer uit. Toch weer kijken. Maar midden in die dagenlange storm gebeurde er ook wat anders. Ik moest denken aan een kalfje op een steppe, waar dan een hele kudde olifanten omheen gaat staan, zodat het niet ten prooi valt aan jagers. Die Twitteraars waren de jagers. Dat babyolifantje was ik.

Lees ook
Lisanne: ‘Ons bewust zijn van onze kwetsbaarheid is onlosmakelijk verbonden aan het vrouw-zijn’

De kudde waren mijn vader, mijn broertje, mijn vriend, mijn nicht, mijn stief- en mijn schoonfamilie, mijn buren, mijn vriendinnen, mijn vrienden, mijn collega’s, vrienden van mijn vrienden, collega’s van mijn collega’s. Ze stuurden me hartjes, bevestigende berichtjes, dat mijn column goed was, dat ik goed was, dat ik lief was, dat de drek die ik over me heen kreeg niets meer was dan drek, dat de opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg niets afdeden aan de waarheid: ik ben geen teef.

Ik ben geen dom zeikwijf. Ik ben geen snol. Ik hoef niet te worden opgesloten. Ik hoef mijn bek niet te houden. Voor elke nare reactie, kreeg ik een tegenreactie. Tegengif. Haat versus liefde. Het een werd onschadelijk gemaakt door het ander. Ik ben me bewust van het pathetische ondertoontje van wat ik hier schrijf, en de toetsenbordhelden die doorspekt zijn van haat zullen hier smalend om lachen, om die liefde (ze doen maar).

Maar wat ik heb gemerkt, wat het echt is: die liefde is in zulke nare stormen onmisbaar, ze vormt een beschermlaag – en je mag in je handjes knijpen als je zo’n beschermlaagje ontvangen mag.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief