Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Lisanne: ‘Hoe meer uren de zon zich laat zien, hoe meer uren ik op het terras móét zitten’

Lisanne: ‘Hoe meer uren de zon zich laat zien, hoe meer uren ik op het terras móét zitten’

Lisanne: ‘Hoe meer uren de zon zich laat zien, hoe meer uren ik op het terras móét zitten’

De dagen zijn weer langer, daar ben ik blij om, en mijn onrust wordt groter, daar ben ik iets minder blij om. Ik zie elk jaar weer een causaal verband. Hoe meer uren de zon zich laat zien, hoe meer uren ik op het terras wil zitten, móét zitten zelfs: rosé in de ene knuist, sigaret in de andere knuist.

Razen door de zon

Nee grapje, ik rook niet, nooit gedaan ook. Alhoewel, zeer sporadisch een sigaretje op een festival, als mijn ook-niet-rokende vriendin de geest krijgt en een pakje haalt. Nou doe mij er ook maar één, en dan hoesten hè, iedereen hoort zó dat je een beginner bent.

Maar waarom ik het zeg: ik heb met dat mooie weer wel altijd zín om spontaan, op mijn 32ste, te beginnen met roken, want dat is wat die zon in mij losmaakt, een zekere mate van losbandigheid, een zekere behoefte om alles los te laten en alleen maar daar op dat terras te zitten zonder naar de klok te kijken.

Met mezelf, met Leo, met De Brabo, of met vrienden, en vrienden van vrienden, want dat is het heerlijke effect van het terras: het is de zon die de drempels in ons sociale leven verlaagt, ze nodigt iedereen als vanzelf uit. Kom erbij, kom erbij. En dan ga je dus mensen kijken, ouwehoeren, drinken, eten – zo’n grote plank vol hapjes die sneller leeg is dan mijn vriendinnen hem op Instagram kunnen zetten.

In de winter vind ik binnen zitten het allerbeste idee ooit. Ik hou niet van kou als ik eraan word blootgesteld, ik hou alleen van kou als ik het kan gadeslaan vanuit een bruine dampende kroeg of onder het welbekende dekentje op de bank. Een vriendin noemt mij in de decembermaand altijd ‘molletje’: ik kruip weg in het donker en ik vind het heerlijk daar.

Lees ook
Lisanne: ‘Jullie penissen, lieve mannen, zijn bij uitstek de ledematen die HPV doorgeven aan vrouwen’

Binnen zitten

Maar in de zomer voelt binnen zitten als een doodzonde. Tijdsverspilling. Die zon is schaars, die zon kan door zo veel factoren worden belemmerd, denk wind, denk wolken, denk regen, mist, seizoenswisselingen, de niet te beïnvloeden draaibewegingen van onze aarde. Ik leef volgens mijn eigen ongeschreven doch strikte regel dat ik buiten moet zijn tijdens de zomertijd, zolang het kan pakken wat je pakken kan, dat idee, totdat de zon allang onder is en je kippenvel op je armen bespeurt.

Die zonhonger maakt dat ik, zodra de zomertijd is ingegaan, minder thuis ben en er een dramatisch volle leuke-dingen-agenda op nahoud. Mijn huis wordt in de zomer een soort opslagplaats, een plek waar ik mijn zonnebrillencollectie en zomerkleren bewaar, waar ik mijn badhanddoeken was.

Mijn huis wordt een plek waar de planten krijsen om teugjes water, waar de gordijnen nooit meer dicht zijn, waar ik nooit meer onder een warm dekentje met een kruik op de bank kruip. Winterse rituelen die me eigenlijk zo goeddoen: thee voor het slapengaan, de wereld buitensluiten, ze zouden zo welkom zijn tijdens het seizoen dat me zo laat razen.

Gordijnen wel dicht, de kaarsjes wel aan, even geen terras, even geen mensen en alles willen en alles doen. Het zou goed zijn, denk ik, om tijdens de zomertijd het licht soms zelf even uit te doen.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.