Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Lisanne: ‘Mijn vader en zijn vriendin bleken de eerste Nederlanders die in quarantaine moesten’

Lisanne: ‘Mijn vader en zijn vriendin bleken de eerste Nederlanders die in quarantaine moesten’

Lisanne: ‘Mijn vader en zijn vriendin bleken de eerste Nederlanders die in quarantaine moesten’

We hadden spandoeken mee en mondkapjes – onwennig deden we ze om. Daar stonden we, op Schiphol, exact twee jaar geleden, om mijn vader en zijn vriendin op te wachten. Ze waren op vakantie geweest in Lapland en bleken de eerste Nederlanders te zijn die in quarantaine moesten vanwege corona.

Blijven roeien

Ze hadden er het nieuws mee gehaald. Van álle zeventien miljoen inwoners die ons land telt, waren het uitgerekend mijn vader en zijn vriendin die het presteerden in een busje te gaan zitten waar ook een besmet persoon uit Wuhan in zat. Voor twee weken werden ze in een afgelegen hutje in de sneeuw gezet. Elke dag kwam er een dokter langs, om hun temperatuur te meten. Coronatesten bestonden nog niet. Een maaltijdbezorger zette elke dag een doos voedsel neer, belde aan en stoof daarna direct weg. ‘Wij zijn blij, Toon en Marjon coronavrij’, stond er op het spandoek. We gingen er zelfs mee op de foto. Hi-la-risch. Met terugwerkende kracht een zeer ongepaste actie, maar wisten wij veel?

Wisten wij veel dat dat virus vele honderdduizenden mensen zou doden? Miljoenen mensen ziek zou maken? De hele wereld – onze levens incluis – genadeloos zou platleggen? Twee maanden later zaten we in een lockdown. Sinds-dien is het voor niemand makkelijk – behalve voor mijn hond, want die gedijt zeer goed op een lockdown waarin zijn baasje non-stop op de bank zit en wandelen de enige activiteit is die niet verboden is. Ik moet vaak aan het liedje van Coldplay denken: nooooobody said it was easy. Dat gaat voor mij alláng niet meer over allesbepalende liefde.

De afgelopen maanden zag ik twee dingen. Ik zag moeheid – door alle regels, het binnen zitten, het inleveren, het opofferen, het missen, het ongemak, het niet kunnen vieren, die lange wattenstaven, de vaccinatiediscussies, het sportgebrek, dichte kroegdeuren, financiële struggles, besmettingsangst. En ik zag acceptatie. “Het wordt nu een kwestie van een winterslaap in de winter en losgaan in de zomer,” zei een vriendin. “We moeten ermee leren leven,” zeggen experts.

Speechen

Ik had nooit verwacht dat er ooit een moment zou komen dat ik dat plausibel zou vinden klinken, maar dat moment is nu. Alleen de pessimisten brachten het er de afgelopen twee jaar vanaf zonder teleurstellingen. De optimisten, onder wie ik, leerden dat een overzichtelijke tijdsaanduiding als ‘even’ niet bestaat in een pandemie. ‘Maar we hebben het gered,’ appte een vriendin laatst – ze emotioneerde me met het lange bericht dat ze naar onze groepsapp stuurde. ‘Ik wil graag speechen,’ zei ze, een paar uur voor we met z’n drietjes een borrel hadden, ‘maar ik ben vermoedelijk te dronken vanavond, dus ik doe het nu.’

Aangezien dergelijke voorspellingen altijd uitkomen, was dat een verstandige beslissing. Mijn vriendin bedankte ons voor de afgelopen twee jaar. ‘Wat een tijd, en wat hebben we lekker geroeid met de riempjes die we hadden,’ zei ze. Ik dacht aan het moment dat ons weekendje weg naar een uitgaansstad niet doorging, en we een huisje boekten en in een bootje het water op gingen. We roeiden soms traag, soms was het koud, soms was het saai, soms wilden we naar een plek roeien waar we niet bij konden komen.

Lees ook:
Column Lisanne: ‘Het is eigenlijk bloedlink om een loterijlot aan iemand te geven’

Maar we roeiden. We gingen vooruit. Samen. In die boot. In onze bubbel. Inmiddels heeft nagenoeg iedereen al eens in quarantaine gezeten. Iedereen is het zat. En ik weet niet wat de pandemie nog brengen zal, maar ik weet nu: ook een worstelend mens kan de roeispanen oppakken. Naar voor, naar achter, naar voor, naar achter. Naar voor. 

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Bart Honingh