Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Lisanne: ‘Ik vroeg me af of mijn borsten ooit eerder zo’n winterse bries hadden gevoeld?’

Lisanne: ‘Ik vroeg me af of mijn borsten ooit eerder zo’n winterse bries hadden gevoeld?’

Lisanne: ‘Ik vroeg me af of mijn borsten ooit eerder zo’n winterse bries hadden gevoeld?’

Ik stond op de parkeerplaats en ik deed het. Ik trok mijn shirt omhoog en richtte mijn borsten naar een vriendin, die op tien meter afstand stond. Het was een soort opwarmer. Een ijsbreker. Als ik nu vast mijn borsten durf te laten zien, dacht ik, hier in het openbaar, dan was de kop eraf en zou de rest peanuts zijn.

Naakt & vrij

Ik droeg geen beha – dat was een order van mijn vriendin, ze had het in capslock door de telefoon getetterd: “WANT ANDERS KRIJG JE LELIJKE STRIEMEN.” En lelijke striemen konden we niet gebruiken, want mijn borsten moesten op de foto. Op hun mooist. Hun aller-allermooist. Iets wat ik al jaren niet durf maar wel roep, ingegeven door angst voor ouderdom en de neiging die ik altijd heb: alles altijd te willen vastleggen. Ik wilde dat doen nu mijn lijf, mijn trots, nog jong is – want later kan dat niet meer, later ben je oud en dat is ook mooi, maar je bent nooit meer jong.

Het begon zoals heel veel dingen beginnen: met een grapje, vermengd met grootspraak. Mijn vriendin moest twee opdrachten doen voor haar fotocursus: ze moest iemand met een hobby fotograferen en iemand naakt. “Dus jij gaat uit de kleren,” was de voor haar logische conclusie. Dus ik lachte, haha, ja, ik ga uit de kleren, is goed, wanneer, hoe laat? Ze stuurde me een datum, tijdstip, locatie. Ineens werd grootspraak realiteit. We spraken af op een vervallen terrein in Zaandam, met tal van lege fabrieken met kapotte ruiten en meters klimop tegen de muren. Ooit was het een militair complex, nu het decor voor mijn meiden.

Ik zou verder alleen maar een spijkerbroek aanhebben en een leren jasje eroverheen – dat wijd open zou staan. “In een lege loods komen ze goed naar voren,” verzekerde mijn vriendin, terwijl we speurden naar een gat in een afrastering, naar een plek waar beheerders vergeten waren een raam dicht te timmeren. Alles zat potdicht. “Dan maar in de buitenlucht,” opperde mijn vriendin. Ik weet nu: voorstellen omtrent naaktfotografie worden makkelijker bedacht door degene die niet uit de kleren hoeft.

Lees ook:
Lisanne: ‘Omdat ik van tevoren niet wist hoe ik me zou voelen na een derde shotje Pfizer, ging ik me vervelen’

Er liep een handvol mensen rond op dit terrein: kunstenaars die er een atelier hadden, horecamedewerkers die het restaurant runden, dagjesmensen, hondenuitlaters, beveiligers. En ik. En mijn borsten. Die eerst wat onwennig voelden in de buitenlucht – ik vroeg me af of mijn borsten ooit eerder zo’n winterse bries hadden gevoeld? Het voelde gek maar prettig-gek, steeds prettiger-gek ook, die briesjes, en mijn borsten leken zeer content, zei mijn vriendin, je kon het aan ze zien, ze shineden in de winterzon.

Mijn vriendin schoot en schoot en schoot, ze legde mijn lange haar goed – “precies een beetje over je tepel, ja, zo ja” – alsof ze nooit anders had gedaan. Hoe langer ik daar halfnaakt stond, hoe meer ik wilde roepen: “Hallo mensen, dit is mijn halfnaakte ik!” We maakten foto’s op een verroeste stalen trap, we fotografeerden mijn meiden in de weerspiegeling van het raam en we maakten nog wat foto’s in een schuurtje. Twee weken later kwam er een beoordeling van de docent. ‘Lekker jaren zestig,’ schreef hij, ‘goed model, goed gekozen leren jasje.’ Hij sloot af met: ‘Helemaal vrijheid.’ En dat was het ook echt.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Bart Honingh