Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Lisanne van Sadelhoff > Lisanne: ‘Ik dacht zelfs een paar keer: gééf me die milde omikronvariant nou maar gewoon’

Lisanne: ‘Ik dacht zelfs een paar keer: gééf me die milde omikronvariant nou maar gewoon’

Lisanne: ‘Ik dacht zelfs een paar keer: gééf me die milde omikronvariant nou maar gewoon’

Hoestjes, keel- en hoofdpijntjes: al twee jaar lang is geen enkele klacht meer onschuldig. Alles kan een voorbode zijn voor tien dagen quarantaine en dan moet je nog maar zien hoe je het ervan afbrengt. Zelfs ordinaire katers en de alom bekende menstruatie-kwaaltjes stuurden me het afgelopen jaar in allerijl naar de Etos om zes zelftesten te halen.

Eindelijk: corona

Twee jaar lang was elke uitslag bij mij hetzelfde: negatief. Wéér niet. Ik klopte mijn immuunsysteem keer op keer maar weer op de borst, besefte dat het ook een kwestie van dom geluk was, prees dat geluk dan ook maar de hemel in, ging vervolgens tevreden over tot de orde van de dag. Maar ik moet ook toegeven: ik werd steeds nieuwsgieriger.

Hoe zou het zijn als ík dit virus zou hebben? Zou ik ook al die fasen waar iedereen het over heeft – keelpijn, hoofdpijn, verkouden, extreem moe – doormaken? De laatste paar weken dacht ik zelfs een paar keer: gééf die milde omikronvariant nou maar gewoon. Dan zijn we ervan af: van het virus, voor even, van de angst op besmetting met een hevigere variant, en van het uitrekenen ‘als ik het nu krijg, kan ik niet op vakantie/niet naar dat feest etc.’.

Maar corona blijft toch een vies vuil kreng: de klachten kwamen op een moment dat ik mijn spullen pakte voor het Feest der Feesten. Ik ben voor één ding op de wereld gezet, en dat is carnaval vieren. Op de dag dat dat begon, was het van ‘uche uche’ en dat bleek fase 1.

Wat je dan dus gaat doen, is mensen appen die je voor zijn gegaan (fase 2): ‘Had jij ook last van dit en dat?’ De GGD-uitslag loog er niet om: om vier uur ’s nachts, terwijl ik hoestend plafonddienst had (fase 3), kwam het weinig verlossende antwoord (fase 4).

Ineens heb je het: corona. Nou mensen, eindelijk. Toen volgde fase 5: doorstrepen wat in mijn agenda stond. Daarna volgde de fomo: huilen om wat je allemaal hebt moeten doorstrepen. Toen kwam de hoofdpijn. De verkoudheid (fase 8). De verhitte zoektocht naar een thermometer. Verhoging. Googelen (fase 11): ‘Wanneer heb je koorts?’ Toen begon ik te hijgen als een paard.

Lees ook
Lisanne: ‘Daarna lachten ze allemaal als een chimpansee – dat was de opdracht’

Ik had geen zin meer in Netflix. Toen kwam het gevoel dat ik weer beter was. Daarna kwam het gevoel dat ik toch helemaal niet beter was (fase 16). Het besef kwam dat het verloop van corona grillig is. Daarna kreeg ik zin in pizza (toch beter?). Toen bestelde ik pizza (fase 19). Vervolgens was ik moe van het pizza bestellen (toch niet beter). Uiteindelijk had ik geen zin meer in mijn pizza.

Opeens sliep ik vier uur. Daarna zette ik mijn telefoon weer aan. Fase 24: zelfmedelijden. Telefoon uit. Vijf films geprobeerd te kijken, vijf keer niet verder dan de eerste tien minuten gekomen. Telefoon weer aan. Melodramatische appjes naar vriendinnen: ‘Ik heb vast mijn rouwkaart ontworpen.’ Weer zin in pizza (fase 32). Pizza bestellen. Pizza opeten. Gordijnen open. Hoi zon! En toen kwam de 37ste fase, mijn lievelingsfase: weer beter.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.