Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Het verlies van de ene ouder doet je vrezen voor het verlies van de andere ouder’

Lisanne: ‘Het verlies van de ene ouder doet je vrezen voor het verlies van de andere ouder’

Lisanne: ‘Het verlies van de ene ouder doet je vrezen voor het verlies van de andere ouder’

Een levende vader hebben, is niet vanzelfsprekend. Een goede band met je vader hebben evenmin. Ik nam het altijd voor lief. Dingen en mensen die er altijd zijn, vallen minder op dan dingen en mensen die er niet zijn.

Mijn vader is er altijd. Inclusief zijn slechte grappen, jongensachtige uitstraling, zijn natuurkennis, zijn sublieme pogingen mijn broertje en mij van alles wijs te maken (“Ja echt, die vogel daar kan van kleur veranderen”), zijn soms tactloze uitspraken die meteen weer teniet worden gedaan door zijn toegankelijkheid.

Mijn vader

Ik heb een paar lievelingsschoten in mijn leven om op te kruipen, die van mijn broertje en de Brabo zijn ook fijn, evenals die van mijn beste vriendinnen, maar die van mijn vader is er het langst, al 32 jaar. Hij werd vijf jaar geleden ineens de enige in zijn soort: hij was mijn enige nog levende ouder.

Mijn vader ging voor ons zorgen op een manier waarop hij dat nog nooit eerder had gedaan. Hij voelde ineens de aandrang om te vragen of Tom en ik nog wel afspraken bij de tandarts hadden gemaakt, hij checkte ineens het oliepeil van onze auto’s. We hebben ook ruziegemaakt, maken nog steeds ruzie.

Een gezin is als een huis. Ieder lid is een pilaar. Valt één lid weg, dan krijgen de andere pilaren het zwaarder, ze wankelen af en toe, soms valt er eentje om. Dat is niet makkelijk. Dat is zoeken. Soms vloeken. Voor mij voelde mijn vader heel lang als een bedreigde diersoort. Hij mocht vanaf het moment waarop ik geen moeder meer had van mij niet meer door rood lopen en moest met elk bultje naar de huisarts.

Ik moet altijd denken aan een vriendin van me die, toen ze te horen kreeg dat haar moeder zou sterven, heel hard tegen haar vader heeft geroepen: “En nu mag jij nooit meer doodgaan!” Het verlies van de ene ouder doet je vrezen voor het verlies van de andere ouder. In die eerste jaren zonder mijn moeder had ik mijn vader, hoe vervelend en tactloos hij soms ook kan zijn, het liefst in een sieradendoosje gestopt, vol met watjes, zodat hem niets zou overkomen.

Lees ook
Lisanne: ‘Ik voelde zweet lopen op plekken waar ik nog nooit zweet had voelen lopen’

Paniekritjes

Ik denk dat hij met mij hetzelfde had willen doen. Toen mijn vriend het had uitgemaakt, stond hij de dag erna voor de deur met een reep Toblerone en een bos paarse bloemen: “Nu je moeder er niet meer is, moet ik een beetje van beiden zijn.” Ik huilen, hij troosten, ik geen hap door mijn keel krijgen, hij die hele Toblerone-reep opvreten.

En als mijn liefdesverdriet om diezelfde liefde omsloeg naar pure paniek, maakte mijn vader eerst een slechte grap, volledig slecht getimed ook, zo typisch “geen handvol maar een land vol”, en ik maar puffen en zweten en mijn hart in mijn keel voelen. Maar daarna zette hij mij in zijn blauwe Peugeot. Urenlang reden we door de Achterhoek. We kachelden langs rivieren, stonden stil bij mooie meertjes, reden over dijkjes die te smal waren voor tegenliggers en passeerden tientallen weilanden. De natuur trok me uit mijn hoofd, de wijsheden van papa over die natuur idem, het geluid van de motor maakte me rustig, mijn vader wees een roofvogel aan – “Kijk daar, die is aan het bidden” – en ik kreeg langzaam mijn ademhaling weer onder controle.

Die kalmeringsritjes hoeven allang niet meer. Maar het idee dat mijn vader, als het óóit weer nodig is, zonder eindbestemming rondjes zal rijden tot ik weer rustig ben, is de veiligste niet-vanzelfsprekendheid die ik heb.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (32) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.