Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Lachen om seksueel geweld is nog erger dan wegkijken, lachen is goedkeuren’

Lisanne: ‘Lachen om seksueel geweld is nog erger dan wegkijken, lachen is goedkeuren’

Lisanne: ‘Lachen om seksueel geweld is nog erger dan wegkijken, lachen is goedkeuren’

De afgelopen weken dacht ik meerdere keren aan de onbekende vrouw die tientallen jaren geleden ’s ochtends wakker is geworden met knallende koppijn en een kaars in haar vagina, of in elk geval: tussen haar benen. Hoe dat moet zijn geweest. Dat jonge mannen je lichaam zien als een object waarmee gespeeld kan worden – zonder consensus.

Sneu groepje mannen

Hoe moet dat voelen, dat je was overgeleverd aan anderen en zij daar grandioos misbruik van maakten, waarna je ’s ochtends misschien een mengeling van angst, boosheid en (onterechte!) schaamte voelde, en de avond overdacht en misschien wel tot in den treure hebt getwijfeld – wát is er gebeurd die nacht?

En dat je dan, tientallen jaren later, onvoorbereid en wederom zonder toestemming, onderwerp van gesprek wordt in een tv-programma met een sneu groepje mannen, met als kartrekker die wanstaltige Johan Derksen, die vol verve vertelde hoe hij na een avond stappen werd ondergekotst door een vrouw, zij bewusteloos op een bank eindigde en hoe Derksen en zijn vrienden ‘er’ vervolgens een kaars in stopten. Hij maakte een duwbeweging en sprak met trots zijn woorden uit, aangemoedigd door de lachers op zijn hand. HAHAHAHA. EEN KAARS IN EEN VAGINA DUWEN. HAHAHA.

Mensonterend en smakeloos

Over een vrouw die om wat voor reden dan ook bewusteloos op een bank ligt, leg je een dekentje. Kussen onder haar hoofd. Ligt ze goed zo? Moeten we iemand bellen? Het is de mannen aan tafel bij VI misschien ontgaan, maar geen enkel mens heeft het recht om een voorwerp in iemand te stoppen. In de eerste plaats omdat dat mensonterend is, smakeloos en bovendien fysiek ronduit pijnlijk, en in de tweede plaats – mochten er mensen zijn die het tóch niet begrijpen – omdat het verboden is in artikel 242 van ons Nederlandse Wetboek van Strafrecht.

Derksen ontkent dat er sprake was van verkrachting: nee joh, dat had iedereen ervan gemáákt. Al snel vlakte hij zijn verhaal af, vermoedelijk alleen ingegeven door de massale, totaal terechte verontwaardiging die was ontstaan. Nee nee, die kaars was niet ín de vagina gestopt, hij was tussen haar benen gezet, zo’n duizenduren-kaars, die pást ook helemaal niet in een vagina, ook niet als je duwt!

Lees ook
Lisanne: ‘In de duinen, ineengedoken, zette ik het op een brullen’

Lachen is goedkeuren

Hoe dit afloopt, weet ik nu, bij het ter perse gaan van deze column, nog niet. Of er een kaars een lichaam is binnengedrongen of niet, weet ik ook niet. Maar het gaat niet om die kaars. Het gaat om het feit dat het daar aan tafel, en plein public, op onze nationale televisie, straffeloos is gezegd en er vervolgens luid om gelachen werd. Lachen is nog erger dan wegkijken. Lachen is goedkeuren. “Ze heeft nog geluk gehad, hè?” zei Van der Gijp. “Voor hetzelfde geld staat er een honkbalknuppel in de hoek.”

Voor hetzelfde geld waren het andere mannen geweest, op een andere plek, en was het hun eigen vrouw geweest, dochter, zus, moeder. Een misdaad tegen een vrouw is een misdaad tegen alle vrouwen. Ik hoop dat de vrouw, die opnieuw is vernederd, voelt dat ze niet alleen staat. Toen misschien wel, maar nu, nu is het anders. De ophef die ontstond, de massale volkswoede op sociale media en ver daarbuiten, de nietsontziende columns richting Derksen, de steeds harder wordende roep om die man als-je-blíéft van de buis te weren: dat alles is voor alle vrouwen, maar vooral: voor haar

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. 

Fotografie: Dorian Jurne | Styling: Charise Rozenbeek | Visagie: Sisley Angenois