Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Ik ben gewoon stikjaloers’

Lisanne: ‘Ik ben gewoon stikjaloers’

Lisanne: ‘Ik ben gewoon stikjaloers’

Emoties die je wegdrukt zijn als badeendjes die weer boven het water uit floepen als je even niet oplet. Jaloezie was mijn badeend, uit schaamte drukte ik die altijd weg. Het is een van de lelijkste gevoelens die ik ken, omdat ie zo makkelijk met afgunst te verwarren is, en tegen ontevredenheid over wat je zelf wél hebt aanschurkt.

Een netje sinaasappels, een courgette, paprika, hagelslag, soepstengels, een fles rode wijn, kindersurprise-eieren, boterhamworst… Ik stond achter haar bij de zelfscankassa bij de Jumbo en sloeg gade hoe ze tergend traag haar eten voor deze week bliepte, samen met haar kleindochter. Het meisje pakte de boodschappen één voor één aan, ze had allebei haar mollige handjes nodig om de paprika vast te houden. Schiet op, dacht ik alleen maar, terwijl ik het tafereel probeerde te negeren.

Ik wil het niet zien

Dat wat je eigenlijk niet wilt zien, daar kijk je toch naar. De oma glimlachte vertederd naar haar kleinkind, daarna naar mij, want dat doen ze, grootouders: er blind van uitgaan dat anderen hun kleinkroost net zo aandoenlijk vinden als zijzelf.

Ik kan het niet meer. Kijken naar oma’s die ik niet ken, die met hun kleinkinderen zijn die ik niet ken. Kijken naar hoe rimpelige handen vol verve snottebellen afvegen, luisteren naar hun geklets, mollig handje in die rimpelhand, huppelende voetjes, grote passen kleine passen, het maakt niet uit want oma houdt je vast, oma houdt je stevig vast met haar zachte handen.

Mijn moeder had ook van die zachte handen. Handen die leken gemáákt om snottebellen af te vegen, een aai over het gezicht, kus erbij, en nog een en nog een en nog een, en ook een op die kapotte knie, ja, zie je, beter zo, omakusjes helpen, omakusjes zijn magisch.

Ze was juf, mijn moeder, en in de tijd dat ze in de kleuterklas werkte, kreeg ze om de haverklap vriendenboekjes mee van haar leerlingen die ze dan moest invullen. Bij de vraag ‘Wat is je grootste wens’, schreef ze OMA WORDEN, in kapitalen, en soms schoof ze dan terloops en breed grijnzend dat boekje onder mijn neus – ik was toen denk ik pas zestien.

Ze zou me nooit in dat huisje-boompje-beestjekeurslijf willen duwen, maar góh, ja, wat zou ze het leuk vinden. “Dan ga ik meteen parttime werken, hoor, Lies.” Maar de dood geeft geen fuck om vriendenboekjes.

Lees ook
Lisanne: ‘Vreemdgaan heeft bij roddelkoningin Yvonne hetzelfde effect als een rode lap bij een stier’

Stikjaloers

Nu ik de dertig ben gepasseerd en ik meer over mijn kinderwens nadenk – durf ik moeder te worden zonder moeder? – sluimert ook haar kleinkinderwens in mijn achterhoofd. Van mijn rouw zijn een boel scherpe randjes verdwenen, maar dit randje was, toen ik twintiger was, zo scherp als een plastic kinderschaartje, en de laatste twee jaar als een stanleymes.

En deze oma, ze sneed me, zonder het te weten. Ze perste de zuurstof uit mijn longen. Met al haar onschuldige liefheid – en wie weet wie zíj allemaal moet missen. Ik ben geen slachtoffer, zei ik tegen mezelf, in mijn hoofd. Ik ben gewoon een deelnemer aan het leven en ik heb verdriet. Zoals iedereen dat vroeg of laat heeft. Maar mijn jaloezie verdween er niet door.

Ik keek naar de rimpelhanden die willen zorgen, niets liever dan dat, naar mollige handjes die die rimpelhanden opzoeken, niets liever dan dat. En ineens mompelde ik, heel zacht, zodat niemand het hoorde: “IK BEN GEWOON STIKJALOERS.”

Opluchting volgde, en verdriet, en liefde, alles kwam los, ik voelde de longcapaciteit in mijn borst weer toenemen – sommige badeendjes hebben het nodig om even boven te komen drijven. 

Journalist Lisanne van Sadelhoff (32) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.
Deze column van Lisanne staat in Flair 35-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Fotografie: Bart Honingh