Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘In de duinen, ineengedoken, zette ik het op een brullen’

Lisanne: ‘In de duinen, ineengedoken, zette ik het op een brullen’

Lisanne: ‘In de duinen, ineengedoken, zette ik het op een brullen’

“Hoelang is het nu geleden?” vroeg de vriendin die tegenover me in het restaurant zat. Ze keek me indringend aan, donkere ogen, enkel verlicht door kaarslicht. Het was een vraag die me niet in mijn gezicht sloeg, integendeel: het enige wat de vraag met me deed, was me aan het werk zetten.

Moeder overleden

Rekenen. Mama werd in 2016 ziek, overleed in 2017, dus ja, vijf jaar. Ik gaf mijn antwoord met droge ogen, geen geveinsde stoerheid maar oprechte nonchalance. Ik kon mákkelijk over mijn moeder praten zonder in te storten. Ik had denk ik al in geen máánden meer gehuild, of erover geschreven. Praten over mijn moeders dood was een cassettebandje afspelen. Ha! Ja! Joeehoeee! Kijk mij dan! Ik had het leven, mijn verdriet, die rouw, onder controle.

Sterker nog: ik voel sinds mijn moeders dood niet alleen mijn eigen levensliefde, maar ook die van háár. Ik leefde niet alleen meer voor mezelf, maar ook voor dat prachtmens. Daar hoorden geen tranen meer bij. Al helemaal niet na vijf jaar. Ik nam nog een slok van mijn rode wijn, goede wijn, ‘Ober, doe mij er nog maar eentje’, en proostte op het leven. ”En wat doet dat met je?” vroeg de vriendin door – eentje van de hardnekkige soort. “Niks,” zei ik. ”Helemaal niks. Het gaat héél goed.”

Mijn vriendin stak bedenkelijk een frietje in haar mond, maar zei (godzijdank): “Oké, lieffie.” We kletsten verder, over werk, onze menstruatiecyclus, over nog te lezen boeken, de kinderwens van Britney Spears en mijn vakantieplannen: drie dagen na dit etentje zou ik met Leo op wandelvierdaagse gaan, langs de kust, hotelletje hier, strandtentje daar.

Lees ook
Lisanne: ‘Welke woorden praten een oorlog goed? Niets is toereikend’

Brullen in de duinen

Drie dagen later was ik inderdaad aan de kust. In een hotelletje hier, strandtentje daar, en in de duinen, in het gras, knieën hoog opgetrokken, ineengedoken. Uitgerekend hier, in stiltegebied nota bene, zette ik het op een brullen. Het was een oerbrul, buitenproportioneel en vrij gênant hard, niet tegen te houden. Ik schrok ervan en zo ook mijn omgeving, die enkel uit vogels bestond: de musjes die net nog vreedzaam in de bomen kwetterden, stoven panisch de lucht in. ”Sorry,” zei ik, ik huilhikte erbij, ”ik kon het niet inhouden.”

Mijn wangwatervalletjes volgden, onophoudelijk. Mijn nonchalance, mijn controle, mijn ogenschijnlijke stoerheid, de mooie kijk-ons-nou-schijn die ik op Instagram had gewekt met zonovergoten foto’s van onze wandelvierdaagse: allemaal weg. Mijn kwetsbaarheid, het moeder-missen, het had me volledig overgenomen. Ikmishaar-ikmishaar-ikmishaar-ikmishaar-ikmishaar.

Wie verdomme had die kraan opengezet? Mijn vriendin had het voorzetje gedaan – “Vijf jaar hè” – maar tijd kun je niet in woorden vatten, tijd moet je voelen en dat lukt niet altijd direct. De afgelopen dagen was ik als een colablikje waar flink mee was geschud, maar dat nog niet open was. Ik bolde op en bolde op, er bruiste iets van- binnen. En toen ging ik open.

Dat was wat er gebeurde, daar, tijdens die wandeling, toen ik dertig kilometer aflegde voordat het gebeurde. Voordat ik de rouw bij de kladden kon grijpen en erin kon duiken. Er wacht ons een wrang jubileum en daar mag ik om huilen, zo lang en zo veel ik wil. Dus ik brulde door en door, daar, in dat stiltegebied. Sorry vogels, sorry, straks ben ik weer stil, maar nu nog even niet, want vijf jaar – víjf jaar.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt. 

Fotografie: Dorian Jurne | Styling: Charise Rozenbeek | Visagie: Sisley Angenois