Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘Ik wil het niet druk hebben en ik wil niet instorten’

Lisanne: ‘Ik wil het niet druk hebben en ik wil niet instorten’

Lisanne: ‘Ik wil het niet druk hebben en ik wil niet instorten’

“Relaaaax, my dear.” Nicole, de masseur die ik net pas heb ontmoet maar gevoelsmatig al ken, komt uit Italië en spreekt me met een zacht accent toe. “Are you busy?” vraagt ze terwijl ze in mijn schouders knijpt.

Pijnpuntje

Ik schaam me en probeer ontspanning te veinzen. Drukte is niet stoer, drukte betekent niet dat je succesvol bent, drukte betekent dat je jezelf, en daarna langzamerhand ook al het andere belangrijks om je heen, aan het vergeten bent.

Je reinste mentale en fysieke zelfkastijding. Drukte is een ziekte van deze tijdsgeest en daar deed de coronacrisis nog een lelijk schepje bovenop: vakbond CNV stelt dat het aantal mensen met psychische problemen zoals burn-outs is verdubbeld: van tien naar twintig procent.

En vóór de coronacrisis klonk al de dringende oproep van de vakbond: verkort onze werkweken vanwege de vele gezondheidsklachten van werknemers (lees: oververmoeidheid, labiliteit, somberheid, spierpijn, vaak griepklachten, depressiviteit).

Té druk?

Ik wil het niet druk hebben en ik wil niet instorten. Aan de afgelopen weken denk ik. Best wel vol waren ze, nu ik er zo over nadenk. Met werk, met zwemtrainingen, wandelen met Leo, koffie drinken met m’n meiden, etentjes met collega’s, uitjes met de Brabo, pilates, vrienden, familie, in de tuin werken, hardlopen. Veel gedaan, veel gelachen – ook op werk.

Dus ja: ik ben druk. Maar ben ik vervelend druk? Té druk? Het valt af te lezen aan mijn lijf, die les leerde het verleden me. Zelfs als ik geen woorden gebruikte, zelfs als ik zelf dacht dat het prima ging, prikten kenners zo door me heen. De fysiotherapeut: “Oeh, gespannen spieren, heb je stress?” De mondhygiëniste: “Aanslag op je tanden, gaatjes, ongezond geleefd met koffie, rode wijn, stress weggegeten met snoep?”

De psycholoog: “Je zit met je handen over elkaar, vind je het moeilijk hierover te praten?” De haptonoom: “Je houdt je adem in, vind je het moeilijk om je over te geven?” Mijn lijf laat zien wat ik denk of doe of juist zou moeten doen, en altijd – echt áltijd – voel ik me betrapt.

Lees ook
Lisanne: ‘Hoe meer uren de zon zich laat zien, hoe meer uren ik op het terras móét zitten’

Pijnlijk spierknoopje

Ik kom met een masker binnen en verlaat met een figuurlijk blotebillengezicht de behandelkamer. “You have strong calves,” zegt Nicole. “Are you a runner?” Ja, knik ik. “But you are not a good stretcher,” lacht Nicole terwijl ze pijnlijk spierknoopje nummer 3.899 weg probeert te masseren. “Are you too impatient to stretch?” vraagt ze.

Ik antwoord niet; pijnlijk spierknoopje nummer 3.900 doet dat voor mij. Het duurt drie kwartier, drie keer moet Nicole tegen me zeggen dat ik mijn benen mag ontspannen. Ze legt uit dat mijn lichaam zichzelf beschermt voor de druk van haar handen. “Do you think I’m too stressed?” vraag ik haar.

“Well,” begint ze, en ze legt uit dat er stijfheid in mijn spieren zit, een zeer hardnekkige stijfheid, maar ze denkt, als ze mij zo hoort vertellen, en aan mijn spieren voelt, dat die stijfheid ontstaat door het sporten, het wandelen, het werken, het razen. Het léven. “But I don’t think you’re unhappy, right?” Ja. She was totally right. Niet alle drukte is slecht – dat was precies wat mijn lijf wilde vertellen.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (31) woont met haar hond Leo in een klein – maar fijn – appartement in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.