Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Lisanne: ‘De kritiek laat zien dat we ons in een droevige fase bevinden die bol staat van ongelijkheid en seksisme’

Lisanne: ‘De kritiek laat zien dat we ons in een droevige fase bevinden die bol staat van ongelijkheid en seksisme’

Lisanne: ‘De kritiek laat zien dat we ons in een droevige fase bevinden die bol staat van ongelijkheid en seksisme’

Nog even over die Finse premier, hè. Sanna Marin. Die premier van wie in de privésfeer filmpjes werden gelekt waarop ze feestend te zien was – zoals dagelijks honderdduizenden mensen worden vastgelegd op filmpjes die onnadenkend online worden geplempt (geen haan die ernaar kraait).

Hemdje, haren los, dansend. In extase lijkt ze wel en ik dacht: héérlijk. Lekker doen. Daar dacht niet iedereen zo over. In de dagen erna eiste de oppositie een drugstest – die rook duidelijk bloed. Marin testte negatief, maar kreeg alsnog bakken kritiek over zich heen. Ze voelde zich gedwongen journalisten te woord te staan, want welke wereldleider dóét nou zoiets!

Seksisme en ongelijkheid

Nou, ik kan er wel wat opnoemen, Het laatste nieuws kon er een vermakelijk filmpje mee vullen. Barack Obama: soepeltjes in de heupen, vaak op film gezet. Zijn opvolger Trump deed in het openbaar, terwijl mensen hem toejuichten, de houten Pinokkio-dans op YMCA. Boris Jeltsin, ooit president van Rusland, werd gefilmd terwijl hij losgaat tijdens zijn campagne-periode. Boris Johnson, toen nog burgemeester van Londen, op de dansvloer. En premier Rutte, och, onze Mark, aanzienlijk minder soepel in de heupjes dan Obama, waren ongemakkelijk om naar te kijken, dat zeker, maar ophef? Niks, noppes, nada.

De massale kritiek op Marin laat zien in welke droevige fase we ons (nog steeds en al veel te lang) bevinden: de fase die bol staat van ongelijkheid tussen seksen en zich laat kenmerken door hedendaags seksisme. Dat seksisme is soms heel zichtbaar: tien procent van alle tweets aan vrouwelijke politici is agressief en bevat haat en laster, onderzocht De groene Amsterdammer recent.

Soms is het seksisme onderhuids: uit hetzelfde onderzoek bleek ook dat vrouwelijke politici veel minder vaak bij hun achternaam worden aangesproken (27 procent) dan mannen (55 procent). Velen zien een mannelijke wereldleider klaarblijkelijk als volwaardiger, dat hij danst doet daar niets aan af, de vrouwelijke wereldleider moet meer in het gareel lopen om kritiek te voorkomen. Ben je een vrouw met macht, dan kun er donder op zeggen dat er een groter vergrootglas op je wordt gericht dan wanneer je een man met macht bent.

Emeritus hoogleraar Vergelijkende Politicologie Monique Leyenaar sprak voor haar boek Hare Excellentie, 60 jaar vrouwelijke ministers in Nederland vrouwelijke oud-bewindvoerders. Velen vertelden zuchtend: “Je kunt het als vrouwelijke minister nooit goed doen. Je gedraagt je of te feminien, of juist niet vrouwelijk genoeg.” Terwijl het in de politiek toch eigenlijk alleen zou moeten gaan om inhoud.

Lees ook
Lisanne: ‘Ik ben gewoon stikjaloers’

Dans, Marin, op weg naar gelijkheid

Dat Marin graag danst, zegt niets over hoe ze een land bestuurt. Dansen maakt haar mens – en elk mens moet kunnen loskomen van dat wat op zijn/haar/hen schouders rust (in haar geval: toetreding tot de NAVO, Rusland als dreigende agressor…). Misschien maakt Marins knaldrang haar juist een betere politicus, want wie op feestjes komt, staat vaak midden in de samenleving en ontmoet gelijkgestemden én ongelijkgestemden. Een wereldleider die dansend de ontspanning zoekt: moedig het aan of keur het af. Maar niet op het feit of degene die danst vrouw is.

Tot die tijd hoop ik dat Marin zich driehonderd slagen in de rondte danst, tot haar critici de beelden wegklikken, tot haar voeten niet meer kunnen. En dat ze dan de volgende dag weer op de bühne de premier uithangt die ze tot dusverre is geweest. Zo doen professionele politici dat, of ze nu m/v/x zijn. Dans, Marin, op weg naar gelijkheid.

Journalist Lisanne van Sadelhoff (32) woont met haar hond Leo in Utrecht. Elke week schrijft zij in Flair over wat haar bezighoudt.

Deze column staat in Flair 36-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Fotografie: Bart Honingh