Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Hester: ‘Tentjes weghalen bij vluchtelingen; hoe onmenselijk wil je het hebben?’

Hester: ‘Tentjes weghalen bij vluchtelingen; hoe onmenselijk wil je het hebben?’

Hester: ‘Tentjes weghalen bij vluchtelingen; hoe onmenselijk wil je het hebben?’

Regels moeten er zijn, ontegenzeggelijk. Ergens moet je grenzen stellen. Ergens moet je instaan voor veiligheid, orde en overzicht. Maar regels kun je ook buigen of oprekken. Daar heeft dit land in principe helemaal niet zoveel problemen mee, als je kijkt naar bijvoorbeeld het optreden tegen een groep boeren die steeds drastischer werden in het maken van hun punt.

Wat ze deden kon écht niet, mocht ook niet, maar het werd toch vaak oogluikend toegelaten. Nee, hoe anders is het dan in Ter Apel. Daar wordt met ijzeren hand het draaiboek nageleefd. De tweehonderd tentjes die lokale ondernemers hadden uitgedeeld aan vluchtelingen die anders in de buitenlucht moesten slapen, werden weggehaald door politieagenten en boa’s.

De veiligheid kun niet gegarandeerd worden. Er zou wel eens brand uit kunnen breken en ‘je weet niet wat er zich in de tentjes afspeelt’. De gemeente vindt het pijnlijk en vervelend, maar de tentjes moesten weg. En alle bevelhebbers en uitvoerders natuurlijk ’s nachts weer lekker de luikjes dicht op het matras van memoryfoam of de elektrische boxspring. Verschil moet er wezen.

Om te janken

De tentjes zouden niet bijdragen aan een structurele oplossing, aldus de burgemeester. En we weten allemaal, als het niet structureel is, dan kan tijdelijk ook de rambam krijgen. Liever helemaal geen oplossing dan een beetje een oplossing. Triest, treurig, ziek, om te janken, compleet gestoord, surrealistisch – het rijtje met woorden van die strekking mag wat mij betreft oneindig om aan te duiden hoe slecht dit is.

Lees ook
Hester: ‘De hele familie Hazes is een trainwreck, behalve Roxeanne’

‘Onmenselijk’ dekt de lading nog het meest. Onmenselijk van de besluitnemers, van de uitvoerders, maar ook van alle mensen die het op social media goedpraten omdat het hier toch ‘gelukszoekers’ betreft. Het zijn mensen met een telefoon, las ik. Mannen met Nike-truien. Tja, die twee kenmerken maken het uiteraard onmogelijk dat je een echte vluchteling bent. Dan kom je hier gewoon om te feesten en heb je huis en haard achtergelaten omdat altijd al eens een wat ruigere versie van Ik Vertrek heb willen meemaken.

Al een jaar is het een zooitje in Ter Apel

Het regende de afgelopen dagen flink. Het onweerde ook. Ik zag de lichtflitsen, luisterde naar de klappen en hoorde de bakken water op ons dak vallen. Ik had beschutting, net als vrijwel iedereen in dit land. De vluchtelingen die het COA geen onderdak kon bieden, lagen weer een nacht op het gras, net als de koeien.

Al een jaar is het een zooitje in Ter Apel en is dit beschaafde land niet in staat orde op zaken te stellen. Wel is het gelukt de tentjes in no time weer af te breken, óók een hele prestatie. We kijken vol afgrijzen naar wat er gebeurt in Griekenland, en reizen er met hordes vrijwilligers tegelijk naartoe om – heel Instagrammable – een weekje te helpen. Dat je er ook gewoon voor naar Groningen had kunnen afreizen, kunnen we bijna niet geloven.

Hester Zitvast (44) is freelance journalist, moeder van vier kinderen (21, 17, 8 en een baby). Door haar Twitter-verslaving zit ze bovenop het nieuws en daar heeft ze vaak wel een mening over. Voor Flair.nl ventileert ze die opinie. Daar hoef je het als lezer natuurlijk niet altijd mee eens te zijn. Een goede (en fatsoenlijke) discussie gaat ze niet uit de weg.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.