Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Hester: ‘Hoe kan het dat één man zo zijn gang kan en mag gaan? Die moet toch gewoon dood?’

Hester: ‘Hoe kan het dat één man zo zijn gang kan en mag gaan? Die moet toch gewoon dood?’

Hester: ‘Hoe kan het dat één man zo zijn gang kan en mag gaan? Die moet toch gewoon dood?’

Ik heb het even opgezocht: het is 1930 kilometer rijden vanaf het dorp waar ik woon. Bucha, Oekraïne. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik heb het na dit weekend wel gezien.

Ze hebben gewoon kinderen vermoord

Beelden van lichamen midden op de weg, een spoor van dood. Mensen van fietsen geschoten, de tweewieler nog tussen de benen. Mannen met de handen op de rug gebonden, laf geëxecuteerd. Een close-up van een vrouwenhand, beschadigd, maar nog wel met zichtbaar roodgelakte nagels. Kinderen ook, ze hebben gewoon kinderen vermoord. Hoe komt iemand zover dat je dát kunt doen? Nog geen 2000 kilometer van hier, hier in Europa, ons Europa.

Een meer dan logische vraag

‘Hoe kan het dat één man zo zijn gang kan en mag gaan? Die moet toch gewoon dood?’, vroeg mijn puber mij vorige week. Een meer dan logische vraag. Ik zocht naar woorden om het uit te leggen, maar kon ze niet vinden. ‘Ik weet het niet’, antwoordde ik maar. ‘Je zou denken dat er voldoende geleerd is van de eerste twee wereldoorlogen, maar niet dus.’ Ik liet haar een foto zien van Poetin met een ontbloot bovenlijf op een paard. Ze lachte minachtend. ‘Loser’, concludeerde ze.

We leggen Russische superjachten aan de ketting

Een ongelooflijke loser inderdaad. Maar wel één die met de dag meer bloed aan zijn handen heeft kleven, niet alleen van Oekraïners, maar ook van Russen. En het gaat maar door. Het zal je zoon zijn die onder valse voorwendselen in zijn leger zit. Het zal je kind zijn die weer door die zoon wordt doodgeschoten omdat daar iedere vorm van zelf nadenken en medemenselijkheid uitgezogen is.

We leggen wat superjachten aan de ketting in de hoop dat hij tot inkeer komt. En Mark Rutte laat weten niet te rusten tot de daders van de oorlogsmisdaden verantwoordelijk zijn gehouden – nee dáár zal Poetin zich iets van aantrekken. Ondertussen trekt het Russische leger verder en vallen er meer slachtoffers. Hoe lang nog?

Lees ook
Hester Zitvast over de vleestax: ‘800 gram spareribs per persoon: dát is pas absurd’

Moeten wij niet veel meer doen?

Nee, natuurlijk hoef ik geen oorlog hier in de achtertuin. Ik heb dit weekend de beelden op social media gezien, maar stond enkele minuten later weer koffie te zetten, ik ging een middag winkelen in Amstelveen en gisteren kwam mijn moeder langs – heel gezellig en vooral heel veilig allemaal. Ik kan er steeds minder goed mee omgaan dat we het hier zo moeilijk met de oorlog hebben, maar feitelijk ons leven leiden als daarvoor.

Terwijl ik zojuist onze drie maanden ouder dochter de fles gaf en haar verschoonde, zijn er daar moeders die hun baby geen eten kunnen geven. En geen droge kleertjes. Die hun baby misschien wel voor hun ogen hebben zien sterven, door kogels van Russen – om daarna zelf doorzeefd te worden. Moeten wij, ‘de rest van de wereld’ niet veel meer doen? Of hebben we nog meer leed nodig? Nog meer afschuwelijke beelden? Was wat we nu gezien hebben niet genoeg?

Hester Zitvast (44) is freelance journalist, moeder van vier kinderen (21, 17, 8 en een baby). Door haar Twitter-verslaving zit ze bovenop het nieuws en daar heeft ze vaak wel een mening over. Voor Flair.nl ventileert ze die opinie. Daar hoef je het als lezer natuurlijk niet altijd mee eens te zijn. Een goede (en fatsoenlijke) discussie gaat ze niet uit de weg.