Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Column > Marije: ‘Franklin had geen recht over zijn kinderen, tenzij we in de tussentijd zouden trouwen’

Marije: ‘Franklin had geen recht over zijn kinderen, tenzij we in de tussentijd zouden trouwen’

Marije: ‘Franklin had geen recht over zijn kinderen, tenzij we in de tussentijd zouden trouwen’

​​De paspoorten van de kinderen waren bijna verlopen en omdat we deze voorjaarsvakantie naar de Dominicaanse Republiek gaan, moesten ze vernieuwd worden. Dat bleek niet zo simpel. Sowieso is een afspraak in het gemeentehuis maken, sinds je door corona niet meer zomaar binnen mag lopen, een uitdaging. Het hielp niet mee dat het hele gezin aanwezig moest zijn.

De eerstvolgende drie weken waren vol, daarna was er plek, maar alleen onder schooltijd. Dan dat maar, dacht ik. Ik was allang blij dat ik op tijd had gezien dat die dingen vernieuwd moesten worden en niet pas op Schiphol. Planning en dit soort huishoudelijke beslommeringen zijn niet mijn sterkste kant. Ik ben ook altijd die ene ouder die op een studiedag op het schoolplein staat. 

Achteraf was het trouwens maar goed dat de afspraak in het gemeentehuis nog met een dag werd verzet. Aanvankelijk zou Franklin namelijk alleen met de kinderen gaan en ik zou het toestemmingsformulier tekenen. Nu konden we toch met zijn vieren.

De sfeer was uitgelaten. Het leek wel een uitje. Tot het moment van tekenen voor de aanvraag van de paspoorten was aangebroken. De vrouw keek in haar computer, keek nog een keer en begon te stamelen. Waarschijnlijk kon ze het gezellig keuvelende gezin dat ze voor haar balie zag staan, niet rijmen met wat ze in haar computer zag. En toen kwam het: “U hebt helemaal geen ouderlijk gezag, meneer.” Wij keken haar schaapachtig aan. 

“Hoe bedoelt u?”

“Nou, meneer heeft geen ouderlijk gezag. Mocht er iets met u gebeuren op vakantie, dan kan hij niet eens de kinderen mee naar huis nemen.”

Ergens begon mij iets te dagen. Dat we ooit, toen Kyano twee was, hadden gehoord dat  ‘je kind erkennen’ niet gelijkstond aan ‘er ook iets over te zeggen hebben’. Vaag wist ik nog dat we toen achter het geboortebewijs van Kyano zijn aangegaan dat inmiddels al lag opgeslagen in het stadsarchief midden in het centrum van Amsterdam. Hoe we daar uren hadden gewacht en uiteindelijk met het begeerde document naar huis waren gegaan. En hoe dit document vervolgens wekenlang lag te wachten om te worden opgestuurd. Inmiddels begraven onder andere papieren die hetzelfde lot wachtte.

Lees ook
Marije: ‘Treurig, zo’n man hannesend met zijn telefoon om zijn eigen piemel zo goed mogelijk op de foto te zetten’

Toen we het document weer tegenkwamen, was het verlopen. Daar was het bij gebleven. Inmiddels waren we elf jaar, een dochter, een huis, een testament en een samenlevingscontract verder, maar blijkbaar zegt dat niets volgens de Nederlandse wet. Formeel had Franklin geen rechten over zijn kinderen. Behalve als we in de tussentijd waren getrouwd.

Stamelend vertelden we dit verhaal en ik maakte nog de ongemakkelijke grap: “Had ik dat geweten, dan had ik ze overal mee naartoe kunnen nemen.” De vrouw keek Franklin bemoedigend aan en schoof hem alsnog het tekenformulier onder zijn neus: “We gaan toch gewoon tekenen, hoor.” Tien minuten nadat we thuis waren, had Franklin de aanvraag al gedaan. Dat kon nu een stuk makkelijker, gewoon met je DigiD.  Twee dagen later lag de brief al op de mat. Een beetje jammer dat dit maar één kind betrof.

Marije Veerman (38) woont met Franklin (38), zoon Kyano (13) en dochter Liv (9) in Purmerend. Alle columns van Marije lees je op onze website. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Fotografie: Dorian Jurne | Styling: Charise Rozenbeek | Haar en make-up: Naïma Bremer