Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Floor Faber > Floor Faber #30: ‘Het lijken wel twee geile duiven zoals ze naar elkaar zitten te koeren’

Floor Faber #30: ‘Het lijken wel twee geile duiven zoals ze naar elkaar zitten te koeren’

Floor Faber #30: ‘Het lijken wel twee geile duiven zoals ze naar elkaar zitten te koeren’

Of er een vrachtwagen over me heen is gereden, zo voelde ik me na het gesprek met de levenscoach. Het gesprek vond bij haar thuis plaats, een groot jarendertighuis met wel dertig paar schoenen in de gang waardoor ik vermoed dat ze drie of vier kinderen heeft.

Woensdag

Op de eerste verdieping haar spreekkamer: twee stoelen bij het raam, op de tafel ertussen een dienblad met theeglazen en een doos tissues. Onmiddellijk nam ik me voor om niet te gaan janken. De coach, Anneke heet ze, is eind vijftig, heeft een grote bos grijze krullen en een vergrotende bril waardoor ze uilig kijkt.

Nadat ze me een kop vlierbloesemthee had ingeschonken vuurde ze de ene na de andere vraag op me af. Ingewikkelde vragen. Ik dacht dat we gezellig over de liefde en mijn problematische relaties gingen kletsen, in plaats daarvan wilde ze dat ik mezelf beschreef als kind, hoe de relatie tussen mijn ouders was, of ik veel verdriet had toen ze gingen scheiden, waarom ik geen kinderen wil. Af en toe probeerde ik me er met een grapje van af te maken, maar daar trapte ze niet in. ‘Doe je dat altijd als het je te serieus wordt?’

Toen ik weer thuis was, wilde ik aan het werk gaan, maar ik was zo rusteloos dat het niet lukte om meer dan drie woorden achter elkaar te tikken. Toen ben ik Fred maar gaan uitlaten. Als ik me zo blijf voelen weet ik niet of ik wel zoveel zin heb in een levenscoach.

Zondag

Vanaf de keukentafel kijk ik toe hoe mijn vader en Fien een ingewikkeld en tijdrovend Ottolenghi-gerecht aan het koken zijn.  Tegen de tijd dat het op tafel staat, zit ik waarschijnlijk al propvol Turks brood met humus en wankel ik van de wijn.
De bel gaat. ‘Daar zul je ze hebben.’ Mijn vader loopt naar de voordeur.

‘Ik wist niet dat jullie nog meer mensen hadden uitgenodigd?’
‘Had je vader dat niet gezegd?’ zegt Fien. ‘Gina komt ook eten, mét haar nieuwe lover.’

Lover? Daar weet ik niets van. Maar de sfeer tussen Gina en mij is dan ook al maanden ijselijk. Lauwtjes begroet ze me. ‘Jij hier?’ Blijkbaar had mijn vader haar ook niet verteld dat ik er zou zijn. Achter haar staat een veertiger met een baardje, een buikje en een Blaudzunbril. ‘Dit is Thomas.’

‘Wat leuk om eindelijk Gina’s verwanten te ontmoeten.’ Hij schudt mijn hand alsof corona nooit heeft bestaan en gaat naast mijn zus zitten. Haar hand op zijn knie, zijn arm om haar heen. Het lijken wel twee geile duiven zoals ze naar elkaar zitten te koeren! Ik begrijp er niets van. Gina was toch lesbisch?

Lees ook 
Floor Faber #28: ‘De thuistest geeft duidelijkheid: hartstikke positief’

‘Hebben jullie al lang wat?’ vraag ik. Ze kijken elkaar aan. ‘Nu drie maanden?’ zegt hij. ‘En twee dagen,’ lacht mijn zus. ‘Ik houd het bij, hoor.’ Ze vertellen dat ze elkaar hebben ontmoet in een stadsparkje waar haar zoon zijn dochter met een schep sloeg. ‘Aprils wenkbrauw moest gehecht worden en toen heb ik via via zijn telefoonnummer achterhaald om te horen hoe het met haar ging.’ ‘Een geluk bij een ongeluk.’ Hij kijkt haar zo dolgelukkig aan dat mijn hart samentrekt van jaloezie.

Floor Faber – het nichtje van Kiki – heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. Alle columns van Floor Faber lees je nu op flair.nl. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief