Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Je bent hier: Home > Floor Faber > Floor Faber #16: ‘Kevin en ik zijn niet verder gekomen dan zoenen’

Floor Faber #16: ‘Kevin en ik zijn niet verder gekomen dan zoenen’

Floor Faber #16: ‘Kevin en ik zijn niet verder gekomen dan zoenen’

Floor Faber – het nichtje van Kiki – heeft het perfect voor elkaar: leuke vrienden, huisje met tuin, hond Fred en werk als chef bij een groot online platform. Alleen met de liefde wil het niet zo lukken. Zijn alle leuke mannen op? In Flair schrijft ze elke week over haar leven. 

Zondag

Walt streelt mijn naakte heup. ‘Volgens mij was je er niet helemaal bij. Is er iets?’ Dat is zeker het geval, maar dat ga ik hem niet vertellen. Tijdens de seks dwaalden mijn gedachten af naar Kevin en hoe hij in bed zou zijn. Kevin en ik zijn niet verder gekomen dan zoenen: op zo’n beetje elke brug van Amsterdam, voor het station, op het perron, in de trein, toen we bij de India-er zaten, nadat we de rekening kregen (hij betaalde) en we bij onze fietsen afscheid namen. ‘Ik wil je heel graag snel weer zien,’ zei hij vlak voordat ik wegfietste, en ik wist zeker dat hij me nakeek tot ik de hoek van de straat om was.  Sindsdien pieker ik over het leeftijdsverschil – hij woont bij zijn moeder! Over hoe suf het is om iets te beginnen met iemand van je werk – alle collega’s kunnen meegenieten! En dat ik al een relatie heb – nou ja, in elk geval fantastische seks.

Ik pak Walts hand vast. ‘Het was heerlijk. Heb je zin om straks mee te gaan naar het bos? Het is zo’n grappig gezicht om Fred door de blaadjes te zien rennen.’

‘Hoe laat is het? Nee joh, het is al half drie, dat red ik nooit. Evy komt zo thuis en ik moet nog boodschappen doen.’ Hij scharrelt zijn kleding bij elkaar die verspreid ligt rond het bed, kleedt zich aan en kust me gedag. ‘Ik zie je waarschijnlijk donderdag pas weer. Eerder heb ik geen tijd.’

Lees ook:
Floor Faber #15: ‘Dan hij trekt me naar zich toe en kust me op mijn mond’

Maandag

In de auto heb ik wat met make-up gedaan, maar erg florissant zie ik er niet uit en ik ben ook nog te laat. Met wapperende jas  storm ik de afdeling op, klaar om excuses te maken: verslapen, ongeluk, file. Dan zie ik Kevin achter Hannah’s bureau zitten. ‘Sorry,’ stamel ik.

Hannah kijkt op. ‘Het goede nieuws is dat de vergadering naar vanmiddag is verplaatst. Het slechte dat mijn computer is vastgelopen en ik niet kan werken.’

‘Geef me nog een halfuurtje,’ zegt Kevin met zo’n lieve glimlach dat ik er wee van word.

‘Had je een leuk weekend?’ vraagt ze. ‘Had je nog afgesproken met je…’

Ik weet precies wat ze wil gaan zeggen, namelijk ‘je toyboy’ omdat ze Walt op mijn afdeling zo noemen. Maar ik wil niet dat Kevin dat hoort en daarom onderbreek ik haar: ‘Ik heb zo heerlijk met Fred door het bos gelopen. De kleuren van de blaadjes zijn nu op z’n allermooist en het ruikt overal zo lekker gronderig. En ik ben naar de klimaatmars in Amsterdam geweest. Dat was echt indrukwekkend.’

‘Er was een groepje dat zich had verkleed als ijsberen,’ zeg Kevin.

‘Ik wist niet dat jij er ook naartoe was geweest,‘ zegt Hannah. ‘Jullie hadden elkaar daar wel kunnen tegenkomen.’

‘Er waren wel veertigduizend mensen, hoor,’ zeg ik zo nonchalant mogelijk.  ’Wil er iemand koffie?’ Wanneer ik even later cappuccino’s tap,  merk ik dat mijn handen trillen. Ik denk niet dat mijn zenuwgestel een kantoorromance erg lang aan kan.

Alle columns van Floor Faber lees je nu op flair.nl. Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief